Laura - Opowiadania Erotyczne

Laura

Laura, jak co wieczór stała za ladą dworcowego baru. Co za pogoda pomyślała. Jesienne wieczory zawsze ją przygnębiały. A zwłaszcza od czasu, gdy rozwiodła się. Przykro jest być samym - pomyślała. Na szczęście za chwilę będę mogła zamknąć. Cieszyła się na powrót do domu. Zwłaszcza, że na półeczce leżała nowa, pożyczona przez przyjaciółkę, niedawno wydana książka znanego amerykańskiego autora. Koleżanka śmiała się z niej, że nie wie jak sobie poradzi będąc samotną. Na myśl o tym Laura poczuła lekkie ciepło w podbrzuszu, a na jej ustach pojawił się nikły uśmiech. W barze został tylko jeden, znajomy z widzenia klient. Był to mężczyzna w wieku około czterdziestu paru lat. Zapamiętała go, gdyż wyróżniał się eleganckim strojem, a z jego ruchów i postawy emanowała pewność siebie. Szczupły o wysportowanej sylwetce, był on w typie człowieka sukcesu. Mężczyzna ten zazwyczaj zamawiał kawę lub herbatę, wypijał i szybko wychodził. Dzisiaj, jakoś dziwnie przygaszony i wyciszony od kilku godzin siedział przy stoliku i wolno sączył napój.

- Proszę pana, za chwilę zamykamy...

- Aha, widocznie zmartwił się mężczyzna

- Nie ma pan gdzie iść? – zapytała Laura

- Tak, uciekł mi pociąg, a następny mam dopiero jutro w południe

- Niech pan pójdzie do mnie - powiedziała, sama nie wiedząc dlaczego...

- Nie, tak nie można, odpowiedział. Co na to pani mąż?

- Nie mam męża, mieszkam sama - krótko stwierdziła

- Tak? To jeżeli nie sprawi to pani kłopotu, to bardzo chętnie ...

... skorzystam.

- Za chwilę zamykam - powiedziała.

Chciał wziąć taksówkę, ale odmówiła. To było małe powiatowe miasto, a Laura mieszkała blisko dworca. Faktycznie, po kilku minutach wchodzili już do odrapanej klatki starej kamienicy. Trochę go zmroził bałagan na klatce schodowej i lekko wyczuwalny zapach moczu. Jednak mieszkanie, mimo że malutkie, było ciepło i gustownie urządzone.

- Mam na imię Laura, a pan? - zapytała

- Ah, przepraszam. Marek, Marek Aromat.

- Napije się pan czegoś? - zapytała.

- Nie, proszę sobie nie robić kłopotu, i tak można powiedzieć – uratowała mnie pani.

W tym mężczyźnie coś było. Laura nie wiedziała co, ale czasem zdarza się, że ktoś ma takie nieuchwytne „to”.

- Proszę iść wziąć prysznic, zaraz przyniosę ręcznik – powiedziała wycofując się do pokoju.

- Nie, naprawdę proszę sobie nie robić kłopotu, nie trzeba... - lekko oponował.

- Ależ proszę, to żaden problem... naprawdę

- Nie, no, ależ, wie pani. Na pewno jest pani zmęczona - tak jakoś ciepło stwierdził...

I znowuż, sama nie wiedząc dlaczego, Laura powiedziała trochę nie wierząc, że wypowiada te słowa. – Jeśli pan weźmie prysznic, to ja wezmę panu... do buzi...

Mężczyzna poczerwieniał na twarzy, a jego oczy lekko się rozszerzyły. Boże, co ja mówię pomyślała Laura, a jednocześnie poczuła, że gwałtownie twardnieją jej sutki.

- Przepraszam, sama nie wiem, dlaczego to powiedziałam. Przepraszam. Chyba dlatego, że dawno nie miałam mężczyzny.

Stała tak przed nim, a ta kłopotliwa ...