Kasia i Michał rozdział 7 - Opowiadania Erotyczne

Kasia i Michał rozdział 7

Mia

Jestem dwudziestoletnią dziewczyną, o długich ciemnoblond włosach i piwnych oczach. Siedzę w salonie i czytam książkę, gdy nagle rozlega się dzwonek do drzwi.

Kogo to tez niesie o tak późnej porze – myślę.

Wstaję z kanapy i idę do drzwi spoglądam przez judasza, a tam stoi mój brat. Natychmiast mu otwieram mężczyzna wchodzi do mieszkania.

— A ty, co zapomniałeś kluczy, że dzwonisz?

— Chyba je zgubiłem.

— Oj Michaś, Michaś, ty kiedyś zapomnisz własnej głowy – żartuję z niego.

Michał idzie prosto do sypialni ja zamykam drzwi i podążam za nim. Widzę, jak się przebiera, kiedy jest, już w łóżku wychodzę z ukrycia. Siadam na brzegu łózka i mu się przez chwilę przyglądam;

— Czemu mi się tak przyglądasz, czy jestem, gdzieś brudny? – pyta Michał.

— Nie tylko twoja cera jest taka promienista. Śmiem twierdzić, że się zakochałeś w Kasi.

— Może tak, a może nie to tylko siostrzyczko moje serce wie.

— Ha, ha, ha widzę z ciebie zrobił się romantyk.

— Przepraszam cię Mia, ale jestem trochę zmęczony.

— Jasne, już ci nie przeszkadzam.

Wstaję z miejsca pochylam się nad bratem i go całuję na dobranoc.

— Śpij słodko – szepczę mu do ucha.

Na paluszkach wychodzę z pokoju ostrożnie, zamykając drzwi.

Biorę kąpiel i wskakuję pod kołdrę, ale nie mogę zasnąć rzucam się zboku na bok.

Spoglądam na zegarek, a tam dochodzi druga w nocy wstaję i przez całą noc się krzątam, po domu.

W końcu wykręcam numer do mojego chłopaka Romana, który jest ...

... pielęgniarzem. Ale nikt nie odbiera, więc się rozłączam i kładę do łózka, usiłując zasnąć.

W końcu zapadam w sen i budzę się późnym popołudniem spoglądam na zegarek, a tam dochodzi trzynasta.

— O matko kochana, ale późno! – wykrzykuję.

Wyskakuję z łóżka szybko się ubieram i wybiegam z mieszkania bez śniadania. Zbiegam, po schodach jak strzała na dworze ruszam wolnym krokiem w stronę pracy.

Nagle jak spod ziemi wyrasta przede mną Roman z uśmiechem od ucha do ucha.

— Romek?! Skąd ty się tu wziąłeś?

— Akurat tędy przejeżdżałem i zauważyłem, że idziesz do pracy. Chodź podwiozę cię

— Miło z twojej strony.

— Wskakuj! Bo się spóźnisz.

Wsiadam do jego czarnego Forda i ruszamy z piskiem opon. Przez całą drogę gapię się w okno, a w głowie kłębią się tysiące myśli, po chwili dojechaliśmy na miejsce;

— Dlaczego jak wczoraj do ciebie dzwoniłam nie odebrałeś telefonu ode mnie?

— Przepraszam kotku miałem telefon wyciszony.

— No ciekawe, co takiego robiłeś, że musiałeś go wyciszyć?

— Byłem w pracy.

— Nie kłam!

— Mówię prawdę.

— Jakoś ci nie wierzę i wiesz, co ta rozmowa nie ma najmniejszego sensu.

Po tych słowach wysiadam z auta Roman robi to samo podbiega i łapie mnie za rękę, przyciągając do siebie.

— Puszczaj mnie słyszysz!

— Mia?

— Co?

— Proszę cię powiedz, że mi wybaczasz? Ja nie chcę się z tobą kłócić.

— Zastanowię się.

Po czym wchodzę do kawiarni, gdzie pracuję, zostawiając Romana na zewnątrz ze smutną miną.

A niech się ...