Brother in law (III) - Opowiadania Erotyczne

Brother in law (III)

... też nie zamierzam dotrzymać danego mu słowa.

– Też kazał ci coś obiecać?

– Kazał mi się tobą opiekować.

– Dlaczego? – spytała, sama nie wiedząc czy pyta o prośbę Alexa, czy o stwierdzenie Willa. On chyba też nie wiedział, bo milczał.

– Nie przejmuj się. Wcale nie musisz tego robić. Sama sobie wyśmienicie poradzę. Zawsze to robiłam.

– Nie wątpię.

– Czy aż tak mnie nie lubisz, że nawet teraz musisz mi to okazywać? Aż tak cię wtedy obraziłam? Jeśli tak, to jeszcze raz przepraszam.

– Chyba rzeczywiście musisz być w ciąży.

Wyobraziła sobie jak by to było płodzić dziecko z Alexem i uśmiechnęła się, mimo woli.

– Nie wiesz, co mówisz.

– Doprawdy? To skąd ta mina?

– Jaka mina?

– No ta właśnie. Zadowolona z siebie mina. To w taki sposób sobie poradzisz?

– Naprawdę, pleciesz głupoty.

– Czy to aż takie dziwne, że dziewczyna, którą bzykał mój brat spodziewa się dziecka? No chyba, że to nie jego?

– Jesteś śmieszny! Tak to cię przeraża, że mogłabym być z nim w ciąży? Jesteś idiotą.

– Po raz kolejny...

– Tak – przerwała mu – po raz kolejny nazywam cię idiotą, bo zamiast cieszyć się, że noszę w sobie cząstkę twojego zmarłego brata, ty robisz z tego tragedię.

– A więc jednak!! – wykrzyknął.

Wzruszyła tylko ramionami. Nie miała siły z nim dyskutować i zastanawiać się, co może powiedzieć, a czego nie.

– Ja i tak dowiem się prawdy.

– I co? I co wtedy zrobisz?

– Jeśli jakimś cudem jest to dziecko Aleksandra, odbierzemy ci je.

Aż ...

... się wzdrygnęła.

– Nie zrobiłbyś tego.

– Potomek Alexandra, kimkolwiek byłaby jego matka, należy do Cliffordów.

– Mówisz tak, jakby to była rzecz!

– To jasne, że my będziemy go wychowywać. Każdy sąd przyzna nam prawo do wyłącznej opieki, tym bardziej, gdy porówna nas z tobą.

– No tak. Jasne. Bo ja nie gram z nimi w golfa.

– Co?

– Pstro!

– Naprawdę, odebrałbyś mi dziecko? – wyszeptała wstrząśnięta.

– Jesteś podły! – aż się znów rozpłakała. Nie mogła uwierzyć, że byli spokrewnieni. Gdyby kochała Alexa jak mężczyznę, straciła go i rzeczywiście miała z nim dziecko, ten oto tutaj, jego rodzony brat starałby się jej je odebrać. Zamiast wesprzeć i pomóc. To było nieludzkie. Pobladła.

– Na alimenty więc nie licz – oznajmił z bezczelnym uśmieszkiem.

No tak. Mogła się tego spodziewać. Tu wcale nie chodziło o dobro dziecka, tylko o forsę.

– Wiesz, mam w nosie ciebie i twoje pieniądze! Życia Alexowi jakoś nie uratowały – to mówiąc wyszła z samochodu i z całej siły trzasnęła drzwiami. Wiedziała, że mocno go wkurzy. Faceci tacy jak on, dbali o swoje drogie zabaweczki bardziej niż o ludzi. Nie czekając na jego wybuch pobiegła do mieszkania Alexa. Na szczęście miała zapasowy klucz.

Była w łazience, gdy usłyszała pukanie.

– Kogo tam znów niesie? – Scott, dzięki któremu nie musiała być jednak sama tej nocy, poszedł otworzyć.

Zamarła, kiedy usłyszała Williama.

– Przepraszam, chyba pomyliłem... – zawahał się przez chwilę, po czym bez słowa wtargnął ...