Czas grozy 18. Junosza - Opowiadania Erotyczne

Czas grozy 18. Junosza

... najwyższemu! Białogłowa miałaby umieć czytać i pisać? A po co?! Węszę tu jakieś szatańskie sztuczki!

Jednak brzęczące złoto wpłynęło istotnie na poglądy opata,

- No cóż... i tak niewiasta, jako niepomiernie mniej sprawna na rozumie i tak się niczego nie nauczy, więc obrazy boskiej nie będzie.

Otrzymała celę. Co rano o brzasku musiała odmawiać wiele pacierzy, a potem szła na naukę. Przypatrywał się temu przeor, nawet z chęcią, bo oto będzie miał dobitny dowód swej tezy, że kobiety są wielokrotnie

***

Zawrócił kobietę.

- Wyznałaś, że wódz Wikingów cię posiadł. Opowiedz. Opowiedz nam ze szczegółami!

- Panie... nie każ mi tego... Wiesz, że dla białogłowy upokorzeniem wielkim jest to, co mi ten poganin uczynił. Przypominanie tego, wyznawanie wam... to kolejny srom dla mnie. Srom i upodlenie...

- Księciu nie możesz odmówić! - syknął podniecony, a i rozsierdzony władca.

Spuściła głowę.

- Cóżże mogę dodać ponadto, że mię pohańbił?

- Opowiedz, jak to uczynił.

- Okrutnie, wierz mi panie, okrutnie... bez krzty litości dla czci niewieściej.

- Okrutnie? Opowiadaj... Opowiadaj, jak cię chędożył.

- Ach panie... nie chcę wracać wspomnieniami do tej bolesnej dla mnie chwili... gdy ten zwierz... nie będzie przesadą, gdy rzeknę nań -zwierz, wtargnął we mnie...

- Dałaś mu przyzwolenie?

- Gdzieżby, panie... nie przecz panie mej skromności niewieściej... Klnę się na czystość najjaśniejszej panienki, że ten poganin targnął się na mą cześć ...

... siłą...

- Broniłaś mu się?

- Mój opór został przełamany, jako trzcina przez huragan...

- Od razu cię wyryćkał, czy trochę poigrał sobie z tobą...

- Ach panie... to bestia... zanim to uczynił, pastwił się nade mną okrutnie... zaiste... okrutnie...

- Ale...? Obłapił i zmiętosił twe wielkie cyce? Obłapiał łono?

- Panie... trudno mi to mówić... ale było, jako rzeczesz... miętosił... to wielce łagodne tego nazwanie...

- Chciał się nacieszyć twoimi białogłowimi skarbami... obściskiwał zapewne i twój kształtny zadek... i piczę?!

- Ach panie... widzę, że nie ukryje się przed tobą nic z mojej sromoty... z mojego pohańbienia...

- Wyznaj pani, azali długiego miał drąga, którym takie spustoszenie miał poczynić w twym łonie?

- Ach... panie... - Martha zakryła oczy - to był istny potwór! W życiu nie widziałam straszniejszego!

Po tym zaniemówiła, jakby złapała się za język.

"Przecie to jakbym się wydała, że już trochę męskich przyrodzeń widziałam w swoim życiu..."

***

Martha naprawdę tęskniła za wodzem Wikingów. Sama nie wiedziała dlaczego? Za jago dzikością? Siłą? Może jego okrucieństwo wywoływało w niej przemożny strach - była świadoma, że to nielitościwy zbój, z setkami żyć ludzkich na sumieniu, z nią łączy się w akcie miłosnym...

W każdym bądź razie wciąż myślała o jego twardym mieczu. Czekała chwili, kiedy znów będzie mogła mu się oddać.

- Panie... może nie dasz wiary mym słowom, ale ckniło mi się za tobą. Śniłam już o chwili, gdy weźmiesz mnie do ...