Zaniki pamięci u hrabiny Cynthi w gorącą letnią noc. - Opowiadania Erotyczne

Zaniki pamięci u hrabiny Cynthi w gorącą letnią noc.

... Oczywiście, pani. Cynthia zdejmuje wszystko. Jest zgrabna. Baron patrzy na nią.

— Jesteś piękna, pani.

— Skoro tak mówisz... Robercie, a tobie nie jest gorąco?

— Bardzo.

Kobieta kładzie się do łóżka i nakrywa cienkim materiałem.

— Więc?

Baron Robert wstaje i zdejmuje piżamę, ona patrzy na jego postać.

— Ogórek, ale nie angielski. Angielskie nie są tak grube.

— I są dłuższe.

Robert kładzie się obok.

— Baronie... Robert, przepraszam. Jest nadal gorąco...

Robert zrzuca jednym ruchem to czym są okryci.

— Robercie?

— Tak, pani.

— Jesteś gentelmenem, prawda?

— Oczywiście.

— Połóż się na mnie.

Robert kładzie się na nią. Piękna blondynka leży z lekko rozchylonymi nogami.

— Robercie. Myślę, że najpierw powinieneś pocałować moje wargi.

— Tak, pani. Oczywiście.

Baron wstaje i układa inaczej swoje umięśnione ciało. Zaczyna całować wargi hrabiny.

— Robercie?

Baron przestaje całować jej wargi.

— Tak, pani?

— Miałam na myśli wargi ust.

— Och, wybacz. Mam przestać?

— Och, nie. Jest bardzo miło.

Robert całuje jej intymność. Hrabina zaczyna głośniej oddychać w końcu wydaje głośniejsze westchnienia. Robert unosi głowę i mówi.

— Wybacz, pani. Jest po dziesiątej.

— Przepraszam.

Robert powraca do przerwanej czynności, blondynka zasłania usta dłonią. W końcu się uspokaja.

— Było rozkosznie, Robercie. Teraz możesz się położyć na mnie jak poprzednio.

Robert kładzie się na jej ciele. Całuje jej usta.

— ...

... Możesz wejść we mnie.

— Dobrze, pani -- Cynthiaia wydaje westchnienie.

— Coś się stało, pani?

— Nie, możesz wejść głębiej? -- Cynthiaia wydaje westchnienie.

— Baronie?

— Tak, pani.

— Mogę rozsunąć bardziej uda i unieść kolana?

— Oczywiście, pani.

Hrabina robi to.

Po chwili...

— Baronie, mogę podnieść nogi bardziej?

— Oczywiście, pani.

Kobieta unosi biodra do pionu i zarzuca nogi tak, że leżą obok jej barków.

— Są długie.

— Skoro tak mówisz, baronie.

Oboje dyszą. Cynthia bardziej. Robert całuje jej usta, by ją troszkę uciszyć. W końcu się uspokajają.

— Robercie?

— Tak, pani?

— Jest mokro.

Robert wstaje.

— Możesz wstać, pani?

Hrabina wstaje. Robert zamaszystym ruchem zrzuca prześcieradło na podłogę. Podchodzi do szafy i wyjmuje z szuflady drugie. Kładzie je na łóżku.

Kładą się. Po chwili kobieta mówi.

— Robercie

— Tak, pani?

— Chcę jeszcze raz.

— Oczywiście, pani.

Chce położyć się na hrabinę.

— Możemy inaczej?

— Oczywiście, pani.

Blondynka klęka i układa tors na łóżko.

— Zaczynać?

— Tak, baronie.

Robert ujmuje jej biodra i przysuwa swoje. Ona wydaj głębokie westchnienie. Baron porusza ciałem wolno, ale zdecydowanie. Cynthiaia mruczy zadowolona.

— Baronie?

— Tak, pani?

— Możesz usiąść na moich biodrach?

— Oczywiście, pani.

Robert opuszcza jej miłą jamkę i siada na jej uniesionych biodrach.

— Baronie?

— Tak, pani?

— Chciałam żebyś usiadł, ale był cały czas we ...