Schody do nieba (III). Służbowa żona - Opowiadania Erotyczne

Schody do nieba (III). Służbowa żona

... golfa.

Dyrektor wymija kraksę lewym pasem. Nie dlatego, że jest bezdusznym skurwysynem. Jest zbyt wstrząśnięty tym, co zobaczył w swojej wizji i tym, co faktycznie wydarzyło się na drodze. Nie przekraczając pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, dociera do domu. Z ulgą zamyka za sobą drzwi.

Solidny drink powinien go uspokoić. Nalewa do szklanki burbona i wychyla jednym haustem. Sięga po telefon. Zerka na zegarek, jest za dwadzieścia jedenasta w nocy. Zamierza zadzwonić do Aurelii tyle, że jest cholernie późno. Decyduje się na esemesa. Nie czeka długo. Kobieta oddzwania.

– Co się dzieje? – jej głos nie brzmi, jakby ją obudził.

– Chyba mam problem.

– Jaki? O co chodzi? Twoja przyjaciółka się jeszcze nie odnalazła?

– Nie o tym mówię, ale masz rację. Nie odnalazła się. Podobno nie pierwszy raz znika… obawiam się jednak, że tym razem zniknęła na dobre.

– To mów, w czym rzecz.

Mężczyzna nabiera powietrza w płuca. Zaskakuje go fakt, że rozmawiają ze sobą jak starzy znajomi mimo to, odsuwa od siebie te myśli. Musi się skupić.

– Czy zdarzyło się kiedyś, że podczas takiego pokazu, jaki zorganizowałaś dla mnie u Avinashy, ktoś zaczął się dziwnie zachowywać?

– Dziwnie zachowywać? W jakim sensie? Takich rzeczy ogólnie nie robi się w takim ...

... trybie. To był wyjątek… wyłącznie dla ciebie.

– No właśnie. Powiedz mi… dlaczego zrobiłaś ten wyjątek właśnie dla mnie? Bo przecież nie dlatego, że wpadłem ci w oko – nalewa sobie jeszcze trochę alkoholu.

– Skąd, nie dlatego. Choć przyznaję, jesteś przystojny. – Niemal słyszy, jak rozmówczyni uśmiecha się do słuchawki – Po prostu uznałam, że jest w tobie coś… możesz to nazywać, jak chcesz. Po prostu uznałam, że masz aurę inną niż ludzie, których dotychczas spotkałam.

– Aurę? Widzisz ludzkie aury?

– Śmiej się, czasami owszem… widzę.

– W ogóle mi nie jest do śmiechu. Posłuchaj... od wizyty u twojej znajomej hinduski miewam coś w rodzaju wizji. Przed oczami wyświetlają mi się migawki z niedalekiej przyszłości… widzę rzeczy, które zdarzają się po kilku minutach, nie później.

– Mówisz poważnie?

– A ty mówisz poważnie, że widzisz aury?

– Oczywiście, że tak.

– Więc wyobraź sobie, że ja również jestem śmiertelnie poważny.

Przez chwilę milczą oboje. W końcu odzywa się kobieta.

– To niesamowite. Wiesz, co to znaczy?

– Że staję się dziwakiem?

– Adam, źle na to wszystko patrzysz. Musielibyśmy się spotkać i porozmawiać o tym.

– Postaram się wpaść w ciągu najbliższych dni. Odezwę się.

– Uważaj na siebie i jak coś, to dzwoń.