Schody do nieba (III). Służbowa żona - Opowiadania Erotyczne

Schody do nieba (III). Służbowa żona

... widzę, że coś nie gra. O co chodzi? Coś z Bianką? – wciąż trzyma jej dłonie.

– Z Bianką? – dziewczyna patrzy zaskoczona, od razu widać, że przyjaciółka jest ostatnią osobą, o której myślała – dlaczego akurat z nią?

Cholera, zaklął w myślach.

– Pani Kingo, nie znam pani zbyt dobrze. Wiem tylko, że ma pani za przyjaciółkę swoją przyszłą szwagierkę i... – nagle doznaje olśnienia – coś nie tak z narzeczonym?

Rozmówczyni spuszcza wzrok w podłogę. Trafiony zatopiony. To znacznie lepszy scenariusz. Odrobinę się uspokaja.

– Owszem – słyszy trudną dla niej odpowiedź.

Wciąż trzyma ją za ręce, a ponieważ nie słyszy protestów, nie puszcza ich. Długo czekał na taką okazję i nie zamierza jej zmarnować.

– Jeśli potrzebuje pani wziąć wolne, proszę bardzo.

– Nie ma takiej potrzeby, nie jestem słaba.

– Wiem, że pani nie jest. Kto tak powiedział?

Nagle dziewczyna uświadamia sobie, że szef trzyma ją za ręce. Cofa je odruchowo. Takie życie.

– W zasadzie, to nie jesteśmy narzeczeństwem.

– O... – zaskoczyła go – to dlaczego pani tak mówiła? Specjalnie? – nie słyszy odpowiedzi, więc kontynuuje – chyba nie mówiła pani tego tylko po to, żeby mnie odstraszyć?

Asystentka patrzy przez błyszczące szkła okularów.

– Być może? – jej głos jest słaby, niemal szepcze.

– Cóż to za bzdury? Cenię panią i bardzo lubię. Jest pani zaangażowana w pracę, zawsze przygotowana i merytoryczna. Do tego jest pani poniekąd moją służbową żoną...

– Panie dyrektorze – próbuje ...

... przywołać go do porządku.

– Żartowałem. Pozwalam sobie czasem na drobny żart, ale to nie znaczy, że się na panią rzucę. Przecież pani nie zgwałcę.

Patrzy mu prosto w oczy.

– Wiem, mężczyźni raczej się na mnie nie rzucają.

– Co pani wygaduje?

– Chodzi o to, że wyglądam jak dziecko, jestem mała i drobna, przecież sam pan widzi.

– W moich oczach jest pani wyjątkowo seksowna i kobieca. Drobna figura dodaje pani jedynie uroku.

Trafia w dziesiątkę, asystentka się czerwieni, choć komplement jest troszkę wymuszony. Jakiej mógł udzielić innej odpowiedzi?

– Proszę się nie czerwienić, niech się pani wreszcie nauczy przyjmować komplementy – łże jak pies, wie doskonale, że dla niego lepiej, kiedy łatwo ją speszyć.

– W końcu jestem pańską służbową żoną, prawda? – na jej twarzy pojawia się nieoczekiwany uśmiech, co prawda słaby, ale zawsze.

– Dokładnie tak.

– Pójdę już, mam pracę.

Patrzy za nią, kiedy Kinga wychodzi. Ma ochotę ją dogonić, przytulić i pocieszyć. Przy okazji złapałby ją za ten drobny słodki tyłeczek i wytarmosił. Zamiast tego wzdycha i siada przy biurku. Humor mu się nieco poprawia. Przecież gdyby Bianka zaginęła, jego asystentka wiedziałaby o tym pierwsza. Mieszkają razem prawda? Po prostu nic się nie dzieje. Bierze się w garść.

*

Wieczorem Adam siedzi przy kominku i ogląda wiadomości. Podświadomie oczekuje podejrzanych informacji, ale dziennik się kończy bez żadnych sensacyjnych zaginięć czy niezidentyfikowanych zwłok. Dość obiecująco. ...