Morderca z Przedmieścia (II) - Opowiadania Erotyczne

Morderca z Przedmieścia (II)

Usiadłam przy ohydnym biurku, pijąc równie ohydną kawę z automatu. Rano tak długo brałam kąpiel, że nie zdążyłam zjeść śniadania. Właściwie większość kąpieli zajęło zaspokojenie potrzeb ciała, ale to mało ważny szczegół.

Komórka zadzwoniła.

- Halo.

- Już mam wyniki sekcji – usłyszałam głos Konstantyna.

- Ok. Dzięki, zaraz przyjdziemy.

Mateusz właśnie odwieszał skórzaną kurtkę na wieszak. Miał podkrążone oczy. Wyraźnie było widać, że przeżył ciężką noc.

- Idziemy - rozkazałam.

- Co? – zapytał nieprzytomnie.

- Koni skończył sekcje.

***

- Uduszony został cienką żyłką wędkarską. Co ciekawe, gdy napastnik go dusił, denat nie bronił się – powiedział Koni. – Żadnych śladów walki. Brak naskórka pod paznokciami, nie ma siniaków.

- Dlaczego się nie bronił? – zapytałam zniecierpliwiona.

- Bo najzwyczajniej w świecie nie mógł. Był nieprzytomny. – Koni wziął do ręki wydruk i podał go Mateuszowi. – Zanim został uduszony, dostał mocno w łeb. Stracił przytomność.

W głowie zaczął mi się układać obraz.

- Denat odbył stosunek seksualny tuż przed śmiercią, prawda? – zapytałam, nie odrywając wzroku od ran na nadgarstkach.

- Skąd wiesz? – Konstantyn otworzył szeroko oczy.

- Wiem też, że nie ma śladów biologicznych partnerki, właściwie nie ma żadnego śladu. Tak, jakby kochanek był duchem – wygłosiłam swój monolog, patrząc Koniemu w oczy.

- Boże! – Złożył ręce jak do pacierza. – Jasnowidz!

- Nie. Intelektualista – powiedziałam, uśmiechając się ...

... słodziutko. – Takie same rany miał Krystian Paździerzak. Ten ostatnio zamordowany.

Mateusz podrapał się po głowie.

- Jednego nie wiesz. – Konstantyn miał satysfakcje w oczach.

- Nie wiem?

- Mianowicie, denat miał to w ustach. – Podszedł do białego biurka i wziął z niego dwie szklane, prostokątne płytki. Między nimi rozłożona była mała, zakrwawiona karteczka. Obejrzałam papier dokładnie. Był to kawałek kartki wyrwany z zeszytu w kratkę.

- Nasz przestępca zapewne nie jest człowiekiem biednym – powiedziałam.

- Czemu tak uważasz? – Mateusz spojrzał na karteczkę. – Niczego szczególnego nie widzę.

- Bo źle patrzysz. Tu się liczą szczegóły. Kartka jest gruba, pióro nie przebija przez nie – powiedziałam odwracając płytkę. Palcem przejechałam po całej długości karteczki. Odwróciłam ją powrotem i przyjrzałam się pisaninie. – Spójrz na litery. Równiutkie i nierozmazane, choć denat miał to w ustach. Na pewno zabójca użył markowego pióra i atramentu.

- Dobra jesteś! – Koni pokiwał głową z uznaniem.

- Dzięki. – Poczułam jak na policzki wstępuje rumieniec. – Za to nie wiem, co oznaczają te słowa. "Miłość jest przereklamowana. Dobrze wygląda tylko w książkach."Pojęcia nie mam, o co chodzi.

- Ale chwila, skoro zabójca Krystiana siedzi w pudle, to... kto zabił tego gościa? – zapytał Mateusz palcem wskazując na zwłoki.

- Mam tezę, że zapuszkowaliśmy złego kolesia.

***

Siedziałam w biurze szefa obmyślając plan działania. Muszę przedstawić swoje argumenty, w ...