Córka Architekta (V) - Opowiadania Erotyczne

Córka Architekta (V)

... przygotowując kolację.

– A wnuki kiedy będą? – Mama przyczepiła się Alicji.

– Już niedługo – odpowiedziała zarumieniona zbywając temat.

Byłem już porządnie zmęczony, a jeszcze miałem sprawdzić, czy w domu Baltazara wszystko w porządku. Czasem teść zachowywał się nieco paranoicznie, ale zważywszy w jakim żył świecie, było to zrozumiałe.

– Możesz wracać do domu, pojadę sam – zaproponowałem.

– Samego cię nie puszczę – zamknęła dyskusję Alicja.

Zabranie Kolii ze sobą było złym pomysłem. Gdyby pies został w domu, miałbym argument by ją odesłać, bo zwierzak nie lubił zostawać na długo sam. A tak nie miałem powodu, by kłócić się z Alicją, że powinna już wracać. Świat Architektów interesował mnie coraz bardziej i chciałem nieco poszperać w bibliotece i pracowni Baltazara, żeby się czegoś więcej dowiedzieć.

Wsiedliśmy do autobusu. Alicja usiadła, a Kolia grzecznie ułożył się u jej stóp. Ja wolałem trochę postać dla rozprostowania kości. Nasiedziałem się dość w pracy. Przez osiem godzin gapiłem się monitor i uzupełniałem cyferkami rubryki. Nie byłem teraz w stanie podać nawet swojej daty urodzenia, bo liczby skakały jak szalone w mojej głowie.

Dziewczyna w wieku szkolnym usiadła naprzeciwko Alicji. Początkowo gapiła się tylko w swój telefon, ale zaciekawiony Kolia otarł się o jej nogi. Ubrana była w miniówę, łydki miała odsłonięte. Alicja nie zdążyła w porę powstrzymać naszego kundla. Dziewczyna zmierzyła nas wzrokiem. Z doświadczenia wiedziałem, że psi nos ...

... przy nodze nie musi być miłym odczuciem.

– Przepraszamy za niego, ciekawski jest – powiedziała żona.

– Nie szkodzi – uśmiechnęła się. – Fajny jest.

Pogłaskała go za uchem, a że uwielbiał być pieszczony, to od razu zaczął się bardziej łasić. Dziewczyna kucnęła przy nim. Gdy autobus gwałtownie zwolnił, straciła równowagę. Upadła na tyłek. Zobaczyłem jej różowe majtki i szybko odwróciłem twarz. Wbrew pozorom ten widok mnie nie pociągał. Po pierwsze, była małolatą. Po drugie, byłem zmęczony. I najważniejsze, obok mnie była żona. Alicja pomogła dziewczynie wstać. Śmiały się długo i jeszcze o czymś rozmawiały, aż nastolatka wysiadła. My jechaliśmy przystanek dalej.

Baltazar mieszkał na odludziu, mieliśmy jeszcze trochę do przejścia spacerkiem. Zrobiło się już ciemno.

– Coś taki markotny? – zapytała Alicja łapiąc mnie za rękę.

– Wcale nie jestem. Tylko szef dał mi dzisiaj popalić i nie potrafię się na niczym skupić – westchnąłem.

Usłyszałem za nami kroki. Niski facet w kapeluszu dreptał metr za naszymi plecami. Rzuciłem mu najbardziej odstraszające spojrzenie na jakie było mnie stać. Zmieszał się lekko i przeszedł na drugą stronę ulicy.

Kwiatki rzeczywiście same się podlewały. Alicja od razu zabrała się za wytarcie kurzów w całym domu. Nie mogłem grzebać, kiedy żona kręciła się w pobliżu. Musiałem sobie odpuścić myszkowanie. Zasiadłem w fotelu Baltazara i próbowałem siłą woli unieść klucze. Nie miałem pojęcia, jak w ogóle działała ta ich magia, ale ja widocznie ...