Nie mów wiele, mój drogi - Opowiadania Erotyczne

Nie mów wiele, mój drogi

... sam wyglądał zwyczajnie. Czarna koszulka i jeansy. Cóż, nie dumałam za długo, tylko zeszłam da dół, założyłam skórzane półbuty, zabrałam płaszcz i wyszłam przed dom. Zamknęłam drzwi – Daniel czekał w samochodzie.

Na dworze panowała już ciemność. Granat nieba oświetlony był gwiazdami – wyjątkowo klimatycznie, by jechać w podróż. Miałam nadzieję, że niedługą – bezpieczniej czułam się w aucie, oczywiście, za dnia.

Wsiadłam do samochodu i spojrzałam na niego. Posłał mi jeden ze swoich najpiękniejszych uśmiechów.

Droga mijała sympatycznie. Z radia na przemian leciały ballady i przeboje rockowe. Wyglądałam za szybę, a głowę miałam pełną przemyśleń – cóż on wykombinował?

Nim się obejrzałam, Daniel zatrzymał się i dał znać, że jesteśmy na miejscu. Wysiadłam z auta i oniemiałam z piękna natury, jakie dane było mi wówczas podziwiać. Obszerne jezioro srebrzyło się delikatnie od blasku księżyca. Wokół rosła wysoka trawa, w oddali i na uboczu las. Początkowo nie wiedziałam, na czym skoncentrować wzrok i gdy się nad tym zastanawiałam, poczułam oplatające mnie w pasie ręce Daniela i jego głowę na moim ramieniu.

- Coś tak czułem, że ci się tu spodoba – wyszeptał.

- Mało powiedziane. Jest przepięknie – uśmiechnęłam się i ucałowałam go w policzek. Daniel odszedł na chwilę do bagażnika i po chwili znalazł się przy mnie z koszem wypełnionym przekąskami, lampkami do wina i trzema butelkami trunku. W drugiej ręce trzymał koc, który w moment został rozpostarty na trawie z ...

... widokiem na wodę. Rozsiedliśmy się wygodnie obok siebie, spojrzałam na Daniela i westchnęłam.

- Naprawdę myślisz, że zdołam wypić to wszystko?

- Sama nie, we dwoje będzie raźniej – otoczył mnie ramieniem.

- Słucham? – rzuciłam pytające spojrzenie – Myślałam, że prowadzisz.

- Poprowadzę, ale niekoniecznie zaraz czy w ogóle dzisiaj.

Przewróciłam oczami. Nie pozostało nam nic innego, jak wzajemne cieszenie się swoim towarzystwem, dużo rozmów, żartów, jedzenie tych wszystkich wspaniałości i sączenie wina. Czas po jakimś czasie zatrzymał się, a alkohol w organizmie dał mi delikatnie we znaki i czułam się wprost świetnie.

- Wystarczy ci już może tego wina – zasugerował Daniel, uśmiechając się pobłażliwie i odbierając mi kielich z ręki.

- Na razie tak.

- To co? – przysunął się twarzą do mojej – Popływamy trochę?

- Co? Nie. Pochorujemy się, nie mam odpowiedniego stroju ani ręcznika.

- O ręczniki zadbałem, ty o strój niekoniecznie. Proszę, chodź, będzie miło.

- Zostanę tutaj, jeśli bardzo chcesz popływać, nie krępuj się – uśmiechnęłam się szczerze.

- Dobrze – pogładził mnie po policzku i cmoknął w czoło – Chwilę się pomoczę, to nie potrwa długo.

Sięgnęłam do koszyka po truskawkę w czekoladzie i jadłam ją powoli, napawając się jednocześnie widokiem mojego chłopaka, który rozebrał się wnet do bokserek. Spojrzał na mnie, puścił oczko i poszedł w kierunku wody.

Minęło paręnaście minut, może pół godziny, odkąd Daniel zaczął relaksować się w jeziorze. ...