Daniel - Opowiadania Erotyczne

Daniel

... się i odbiegł.

Czekałam na niego, zastanawiając się gorączkowo, jak powinnam się zachować. Sytuacja była niezręczna, a fakt, że facet mi się podobał, niczego nie ułatwiał. Wiedziałam, że jeśli nie wezmę się w garść, zacznę się denerwować. Będę się jąkać, czerwienić, a on weźmie mnie za idiotkę.

- Uspokój się mała - ofuknęłam się w duchu - Nie czas teraz na panikowanie.

Mój wybawiciel musiał faktycznie mieszkać niedaleko, bo po kilku minutach był już z powrotem.

- Pomogę pani wsiąść - zaoferował.

Od najbliższej przychodni dzieliło nas kilkanaście minut drogi.

- Mam na imię Daniel - przedstawił się, gdy już jechaliśmy.

- Aga.

- Pracujesz na basenie prawda?

- Tak, od niedawna.

Rozmowa się nie kleiła, Daniel skupił się na drodze, ja - jak nastolatka - zwyczajnie zapomniałam języka w gębie.

- Często tu biegasz? - próbowałam mimo wszystko przerwać niezręczną ciszę.

- Tak, codziennie, chociaż zazwyczaj biegam wieczorami, po pracy.

Dojechaliśmy na miejsce. Daniel zaproponował, że za mną zaczeka i odwiezie mnie do domu, ale mu podziękowałam.

- Zadzwonię po taksówkę. Jeszcze raz dziękuję za pomoc. Gdyby nie ty, pewnie nadal kuśtykałabym do domu.

- To nic takiego. Uważaj na siebie - odpowiedział i odjechał.

W przychodni na szczęście okazało się, że z nogą nie jest najgorzej, ale o bieganiu mam zapomnieć na co najmniej miesiąc czasu.

***

Minęło kilka tygodni. Siedziałam w pracy i sprawdzałam stan kasy, gdy usłyszałam znajomy ...

... głos.

- Cześć. Jak noga?

Daniel przyglądał mi się z lekkim rozbawieniem, widząc, jak ze zdenerwowania gubię drobne.

- W porządku - starałam się stwarzać pozory spokoju i łudziłam się, że Daniel jeszcze nie zauważył, jak reaguję na jego obecność. – Od przedwczoraj znów biegam.

- Może w takim razie pobiegamy razem? Pokażę ci kilka fajnych tras.

- Pewnie, czemu nie - odpowiedziałam najspokojniej, jak się dało.

- Jutro około 9 wieczorem?

- Może być. Będę cię wypatrywać na trasie - odpowiedziałam z lekkim uśmiechem, podając jednocześnie Danielowi kluczyk do szafki w szatni.

- W takim razie do jutra.

- Do jutra.

***

Następnego dnia siedziałam w pracy jak na szpilkach, nawet szefowa zauważyła moje zdenerwowanie. Skończyłam zmianę i popędziłam do domu. Po drodze zrobiłam jeszcze zakupy. W domu nie umiałam sobie znaleźć miejsca. Zrobiłam obiad na dwa dni, posprzątałam mieszkanie, wstawiłam dwie pralki z praniem, wyprasowałam i poskładałam całą stertę ubrań. Wzięłam lekki prysznic i przebrałam się w dres. O 20 byłam gotowa do wyjścia, odczekałam jeszcze kilkanaście minut i ruszyłam.

Wieczór był pogodny, choć ciężkie powietrze zapowiadało burzę. Biegłam spokojnie, minęłam blokowiska, wbiegłam na ścieżkę wzdłuż lasu.

- Jestem - usłyszałam za plecami.

Biegliśmy powoli, cały czas rozmawiając. Ulżyło mi, obawiałam się powtórki z drogi do przychodni. Tym razem - na szczęście - tematów do rozmów nam nie brakowało. Może to tamta ponura pogoda tak na nas wtedy ...