Tylko moja (III) - Opowiadania Erotyczne

Tylko moja (III)

... się w jedność. On nie był dłużny. Jego chrapliwy oddech mówił jak dobrze czuje się w moim wnętrzu. Poruszał się teraz gwałtowniej, drapieżniej, dłońmi dociskając moją pupę abym i ja mogła poczuć tą radość z większą dawką emocji. Pocałunki ustały, patrzyliśmy się na siebie wykonując taniec ciał i w jego oczach widziałam taką niepohamowaną energię. Uśmiechał się kradnąc całą moją uwagę na jego twarz. Był taki gorący i rozpalony. Kilkanaście ostatnich mocniejszych pchnięć, mój jęk zagłuszony jego ostatnim kiedykolwiek mokrym i zdecydowanym pocałunkiem, a następnie meta.

Konkretny orgazm. Drgający, poruszający każdą komórkę naszych ciał.

Mistrzostwo, a potem cisza i jego głowa wtulona w moją szyje i kilka jeszcze wspólnych sekund w sobie nawzajem i delikatne ukąszenie jego szyi przez moje usta.

Ranek tamtego dnia był okropny. Obudziłam się sama na kanapie, na której później zmęczeni oboje regenerowaliśmy się.

Jego sylwetka siedzącego obok stołu w kuchni, ubranego, gotowego do wyjścia jakby czekającego tylko na mnie aby... zabić we mnie jakiekolwiek nadzieje.

- Idziesz już? - zapytałam z lekkim szokiem i obojętnością. Nie ...

... wiedziałam co czułam na prawdę.

- To był tylko... moment słabości. - szepnął jakby nie dowierzając temu co sam mówił.

- Rozumiem... - powiedziałam i otuliłam się swoimi rękami.

- Nie, nie, nie! Ty nic nie rozumiesz Nela. To był TYLKO ROMANS! - praktycznie wykrzyczał w moją stronę.

Cisza. Mały zastój moich myśli, powolny krok do drzwi, które otworzyłam i przy których momentalnie się pojawił.

- Myślę, że wystarczy nam już... wszystkiego - dodałam, a on wyszedł nic nie mówiąc.

Zatrzasnęłam drzwi. Drzwi do mojego serca, domu, myśli i obiecałam sobie, że nigdy więcej ich nie otworzę.

Tak wyglądało nasze ostatnie spotkanie.

Sen znów był realistyczny. Znów? Ten koszmar śni mi się od czterech tygodni. Od momentu rozstania z tym przeklętym brunetem o czarnych oczach, który wyrzucił mnie na bruk swoich przekonań.

Rano obudziłam się cała roztrzęsiona jak zawsze i... mokra. Uczucia i ciało nadal reagowały na każdy dotyk, nawet najmniejszy. Nawet w snach. Nawet teraz.

Walczę, bo tylko to potrafię. Całe życie walczyłam. Dlatego i tą bitwę z wiatrakami dawnych wspomnień o Igorze wygram. Oni będą szczęśliwi, a ja wolna. Już na zawsze.