Umowa 5 - Opowiadania Erotyczne

Umowa 5

... okazji.

-Jak twoja intryga wypali, to już nie będziesz miał dla mnie czasu.

Na jej ustach pojawił się smutny uśmieszek.

-Monisiu! Zawsze będziesz moją najlepszą przyjaciółką.

Uniosłem jej dłoń i przycisnąłem do ust.

-Obiecanki! Teraz jednak pozwolisz, że wykorzystam okazję.

Podniosła się i kiwnęła na kelnera.

Było już dobrze po północy, kiedy lekko pijani, w końcu dotarliśmy do mnie.

Oboje nie traciliśmy czasu.

Gorączkowo zdzieraliśmy z siebie ubranie jak para napalonych nastolatków.

Po chwili poczułem, jak Monika popycha mnie i opadłem na tapczan przygnieciony jej ciałem.

Ranek był piękny.

Tak właśnie wyobrażałem sobie normalne życie.

Ja i piękna dziewczyna u mojego boku.

Spojrzałem na leżącą obok Monikę.

Też już nie spała.

Podparta na łokciu obserwowała mnie.

-Dzień dobry śpiochu! Usłyszałem jej lekko zachrypnięty głos.

-Dobry mruknąłem w odpowiedzi i przeciągnąłem się, rozciągając zastałe mięśnie.

-Czy w tym lokalu podają kawę?

-Podają, jeśli lokator sobie ją zrobi, uśmiechnąłem się w odpowiedzi na jej kpinę.

-Tyran! Prychnęła i nie przejmując się ubieraniem, wstała z tapczanu.

Patrzyłem, jak naga kieruje się w stronę kuchni.

Była cudowna w tym bezwstydzie.

Po chwili dobiegł mnie szum ekspresu zastąpiony po chwili aromatem świeżo zaparzonej kawy.

Minęło kilka minut, zanim wróciła.

-Zapraszam do stołu! Zobaczyłem, jak stawia na nim dwa kubki z aromatycznym napojem.

Nie czekając na ...

... powtórne zaproszenie, wstałem i podszedłem do stołu.

Przez chwilę delektowałem się cudownym naparem.

Czułem, jak wraca mi chęć do życia.

-Monika! Jesteś aniołem.

-Mogłabyś tak robić codziennie, uśmiechnąłem się do siedzącej naprzeciw mnie dziewczyny.

-Wiem, skwitowała mój komplement.

-Ale codziennie?..... Zawiesiła głos.

-To prawie jak praca na cały etat.

-Niestety już jestem zatrudniona, pokazała w uśmiechu zęby.

-Musiałbyś uzgodnić to z moim mężem, ustalić grafik.

Zdziwiony spojrzałem na dziewczynę.

-Żartowałam! Dodała, widząc moje spojrzenie.

-Wybacz! Że nie dotrzymam ci towarzystwa, ale muszę do łazienki.

Obserwowałem, jak zbiera porozrzucane wokół tapczanu ubrania i znika w drzwiach łazienki.

Kiedy z niej wyszła, znowu przypominała poważną panią prezes.

-Teraz Ty ! Tylko się pospiesz.

-Mam nadzieję, że mnie odwieziesz?

-Oczywiście, twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.

Zerwałem się z krzesła i żartobliwie zasalutowałem.

Po odwiezieniu Moniki mogłem zająć się swoimi sprawami.

Zajęty rozwiązywaniem codziennych problemów w firmie zapomniałem o upływie czasu.

Dopiero wejście sekretarki uświadomiło mi, że zbliża się koniec pracy.

Chwilę porozmawiałem z nią i miałem już wychodzić, kiedy zadzwonił telefon.

Numer nieznany.

Ciekawe kto? Przez chwilę się zastanawiałem, zanim odebrałem połączenie.

-Dzień dobry! Czy rozmawiam z panem Krzysztofem?

-Tak! Głos, który usłyszałem, nie był znajomy.

Męski, ...