Umowa 5 - Opowiadania Erotyczne

Umowa 5

... głęboki.

Sprawiał wrażenie, że mówi facet przyzwyczajony, do posłuchu.

-Bardzo pana przepraszam, że ośmielam się niepokoić, ale czy moglibyśmy się spotkać?

-Rozumiem, że może pan być zaskoczony moją prośbą, głos ciągnął dalej.

-Ale obiecuję, że wszystko wyjaśnię, jak się spotkamy.

Przez chwilę milczałem, zastanawiając się, czy ktoś nie robi mi kawału.

-Przepraszam, jest tam pan, rozmówca po drugiej stronie zaniepokoił się moim milczeniem.

-Jestem, przytaknąłem odruchowo.

-Przepraszam bardzo, ale czy my się znamy?

-Osobiście nie, ale wiele o panu słyszałem.

-Mam nadzieje, że pan również słyszał o mnie.

W jego głosie zabrzmiała ironia.

To musi być jakiś dowcip, znowu przemknęła mi myśl o kumplach.

-Dobrze, w końcu się zdecydowałem.

Jak chcą się zabawić, to proszę bardzo.

-Kiedy i gdzie starałem się być konkretny.

Może być dzisiaj?

-Oczywiście.

-W takim razie o siedemnastej w klubie, tu padła nazwa wyjątkowo ekskluzywnego lokalu.

Miałem przyjemność parę razy w nim bywać i naprawdę robił wrażenie.

-Cóż w takim razie do zobaczenia, usłyszałem w słuchawce i połączenie zostało zakończone.

Ciekawe kto to dzwonił?

Po namyśle z listy potencjalnych dowcipnisiów skreśliłem kumpli.

Oni byli bardziej bezpośredni, taka tajemniczość nie pasowała do nich.

W końcu przestałem łamać tym sobie głowę.

Wkrótce się przekonam czy to coś poważnego, czy głupi dowcip.

Punktualnie o umówionej godzinie stawiłem się w ...

... klubie.

I znowu czekała mnie kolejna niespodzianka.

Ledwo wszedłem do foyer, podszedł szef klubu.

-Pan Krzysztof?

-Tak! Odpowiedziałem lekko zaskoczony.

-Pan prezes oczekuje pana.

Skłonił się lekko i wskazał na usytuowaną w głębi lożę.

-Proszę za mną, w jego głosie usłyszałem ponaglenie.

Posłusznie udałem się za przewodnikiem.

-Panie prezesie! Pański gość, szef wskazał na mnie dłonią.

-Dziękuję bardzo. Mężczyzna nazwany prezesem wstał i wyciągnął dłoń.

-Proszę wybaczyć za te dość tajemnicze zaproszenie, ale koniecznie chciałem z panem porozmawiać.

Widząc, że nie wyciągam dłoni, żeby odwzajemnić jego powitanie, chrząknął.

-Przepraszam, nie przedstawiłem się, nazywam się Brzeziński, mąż Moniki dodał.

Poczułem, jak cierpnie mi skóra.

Takiego obrotu sprawy się nie spodziewałem.

Wprawdzie Monika wspominała coś o małżonku, ale zawsze dodawała, że ich małżeństwo jest bardzo otwarte.

Podobno dali sobie wolną rękę w utrzymywaniu bliższych relacji z innymi.

Coś z moich rozmyślań musiało być widoczne.

-Proszę się uspokoić, nie mam zamiaru robić panu wyrzutów, głos gościa był spokojny pozbawiony emocji.

-Po prostu chciałem poznać człowieka, który zaspokaja towarzyskie potrzeby mojej żony.

Chciałeś powiedzieć, że ją posuwa, przemknęło mi przez głowę, ale zostawiłem to dla siebie.

-Monika wyraża się o panu w samych superlatywach, gość kontynuował.

-Widzę, że pan nie rozumie, małżonek Moniki uśmiechnął się i zajął miejsce za ...