Deszczowe historie - Opowiadania Erotyczne

Deszczowe historie

... prostu szukała słowa, które najlepiej oddałoby towarzyszące jej w tej chwili emocje. Myślałem, że to już koniec, ale niespodziewanie Lenka jeszcze coś dopowiedziała.

– Rozmawiając kiedyś w szkole z dziewczynami byłyśmy pewne, że nie ma takiej możliwości, aby chłopak zajeździł dziewczynę „na śmierć”. Po tym wydarzeniu nie byłam już tego pewna – jak zwykle uroczo zachichotała na koniec.

Gdyby nie deszcz, w tym momencie zapadłaby kamienna cisza.

– Czy wiecie która godzina?! – Z przerażeniem w głosie odezwała się pani Ala. – Za osiem minut kolacja!

Rzeczywiście, dochodziła osiemnasta, czas było się zbierać.

– To dziękuję wszystkim za fascynujące popołudnie – powiedział pan Marcjan, tajemniczo się uśmiechając, a może było to tylko moje wrażenie.

– Dziękujemy – odezwało się kilka damskich głosów.

Powoli wszyscy wstali, udając się czy to do stołówki, czy do swoich pokoi, tylko Lenka podeszła do drzwi wyjściowych i patrzyła w dal, jakby chciała przebić się przez ścianę wody.

– Chyba powoli przestaje padać – odezwałem się do Lenki, stając obok.

Rzeczywiście, deszcz wydawał się mniej rzęsisty, wyraźnie się przerzedził.

– Tak, na to wygląda, przecież niedługo wracają – zażartowała Lenka, mając na myśli wycieczkę autokarową.

– W sumie odważna jesteś – kontynuowałem rozmowę.

– Czemu? – zdziwiła się.

– Tak uprawiać seks z żonatym facetem i to jeszcze w wieku piętnastu lat...

– Byłam szalona, prawda? – Uśmiechnęła się. – Ale nie żałuję. To był jeden ...

... z najlepszych moich „numerków”, jaki przeżyłam. Tylko... tylko trochę się wstydzę... ze względu na okoliczności, dlatego nie chciałam, aby to dotarło do mojej mamy.

– Kochasz mamę? – To było bardziej stwierdzenie niż pytanie.

– Bardzo – potwierdziła, to co już praktycznie i tak wiedziałem.

– Zauważyłem, że podnieciłaś się tą swoją opowieścią, prawda?

– To było widać? – z lekkim przestrachem odpowiedziała.

– Może nie aż tak bardzo, ale było...

– To było siedem lat temu, a, nie będę ukrywać, nadal na mnie mocno działa.

– Idziesz na kolację Lenka? – zachęciłem dziewczynę.

– Nieee... jeszcze chwilę zaczekam, może zaraz mama wróci. Już niedługo powinni być... poza tym muszę trochę ochłonąć – spojrzała na mnie porozumiewawczo.

Odpowiedziałem uśmiechem na moment unosząc brwi w geście zrozumienia i udałem się w kierunku jadalni, zostawiając Lenkę sam na sam z deszczem. Nie ma co ukrywać, byłem już mocno głodny.

Przez te kilka dni do końca turnusu nic szczególnego już się nie wydarzyło, może poza tym, że następnego ranka deszcz przestał padać, a przed południem nawet wyjrzało słońce.

Właściwie nie planowałem żadnego epilogu. Uznałem jednak, że moja własna historia bez niego byłaby niepełna.

Od mojego pamiętnego pobytu w ośrodku wczasowym minęło niemal dokładnie osiemnaście lat. Cóż, czas biegnie szybciej niż byśmy tego sobie życzyli. Był długi majowy weekend. Tak się złożyło, z powodu mojej pracy, że zostałem na te kilka dni sam w domu. Być może to ...