Efekt uboczny - Opowiadania Erotyczne

Efekt uboczny

... oczywiste, ale oprócz tego, byłam pewna, że sobie poradzę i nie raz ich pozytywnie zaskoczę.

Z tych wszystkich emocji, zapomniałam zadzwonić do ojca.

Przyjął nowinę po swojemu. Z zimną krwią.

- No, a czego się spodziewałaś? Tylko teraz kup sobie własnego mercedesa.

Już przed samą wylotówką, na przystanku autobusowym dostrzegłam pana Groppa.

Zatrzymałam się dosyć ostro. Policjant z drogówki, w radiowozie po drugiej stronie ulicy pokręcił głową.

- Niech pan wsiada! – pan Gropp nie zorientował się, że zatrzymałam się po niego.

- Ojej, no świetnie, ale ja za dziesięć minut miałbym autobus.

- No, ale ja pana podwiozę, po co tyle czekać.

- Skoro tak, to skorzystam.

Jechaliśmy, delektując się wodą toaletową i pastą do butów pana Groppa. Zaproponował mi cukierka. Odmówiłam i podziękowałam.

- Nie będzie panu przeszkadzać, jak włączę klimatyzację?

- Ależ nie, proszę włączać, co się pani podoba.

- Tych skrzypiec pan dzisiaj rano nie miał.

- Nie miałem. Odebrałem je od zaprzyjaźnionego lutnika.

- Zepsute były?

- Niestety, prożek się poluzował. Sam bym naprawił, ale to zabytek, więc potem dostałbym za to po uszach.

-Nakrzyczeliby pana?

- Na pewno. Tego nie wolno samemu dotykać.

- Muszą być cenne te skrzypce.

- Bezcenne – rozbawił się pan Gropp.

- A pan stał z nimi na przystanku autobusowym.

- Dzisiaj złodziejaszki nie wiedzą co jest naprawdę wartościowe. Pewnie by połamali, jakby otworzyli. Ze złości, że nie ma pieniędzy ...

... w środku.

- Pewnie tak.

- Nie te czasy.

- To po nie pan jechał do miasta? Po te skrzypce?

- Po skrzypce przy okazji, głównie do lekarzy.

- Coś dolega?

- Pewnie starość.

- Ile pan ma lat? Chyba nie wiele więcej niż mój ojciec.

- Nie wiele więcej.

- No to jeszcze życia, a życia.

- Oby. Tylko widzi panienka, lek taki mi przepisał medyk i w tym cały problem. Niby pomaga, ale powoduje też i inne sprawy.

- Efekty uboczne?

- Dokładnie, tak to określił dziś rano pan doktor. Efekt uboczny.

- Cóż to takiego?

- Wstydliwa sprawa, nie ma o czym mówić.

- Rozumiem.

Kilka kilometrów dalej, kątem oka dostrzegłam coś dziwnego. Przyjrzałam się trochę dokładniej, żeby się upewnić czy dobrze widzę.

- Coś się panu wylało w kieszeni, jakieś leki może.

- Oj, a to dopiero. No i widzi pani. – Był bardzo zażenowany.

- Mam się zatrzymać? Potrzebuje pan do toalety?

- Do toalety nie, ale możemy się zatrzymać, jeśli to nie przeszkadza. – Z kieszeni marynarki wyjął chustkę i zakrył zmoczone spodnie. Skręciłam z szosy na polną drogę i zatrzymałam się w Świerkowym Lasku.

- No i jak ja mam się wśród ludzi pokazywać w takiej sytuacji. – Pan Gropp, poirytowany tarł chustką spodnie.

- Włączę panu mocniejsze powietrze, to powinno osuszyć.

- Dziękuję pani bardzo. Nawet nie wie pani jak bardzo mi teraz wstyd.

- Nie ma się czego wstydzić, wypadki się zdarzają, niech się pan nie przejmuje.

- Wstyd i tyle.

- Młodym też się zdarza popuścić. – ...