Rumpelsztyk - Opowiadania Erotyczne

Rumpelsztyk

Cassel, 1. kwietnia 1808, godzina 4 po południu

Drogi Panie Profesorze:

Jeszcze raz gratuluję nominacji i z całego serca dziękuję za wsparcie, jakiego mi Pan raczył udzielić u nas w Cassel. Nie da się zaprzeczyć: bez Pańskiej protekcji nie dostałbym posady w królewskiej bibliotece. Język nasz, którego historię dzięki Pana wsparciu mam zaszczyt zgłębiać, ani żaden inny znany mi język, nie zna słów odpowiednich, bym w pełni mógł wyrazić wdzięczność.

Jak Pan wie, ostatnio spędzam dużo czasu u

, na co pozwala mi swoboda, jaką się cieszę, pełniąc służbę królewskiego bibliotekarza. Dzięki Panu! Z panią Dorotheą i jej córkami spisujemy baśnie, aby zachować je dla przyszłych pokoleń. Najwięcej pracuję z Henriettą Dorotheą. Och, jak ja lubię to dziewczę! Panu mogę się przyznać.

Żeby nie zanudzać kolejnym długim listem, przejdę od razu do rzeczy. W kopercie znajdzie Pan plik kartek z ostatnią baśnią. Pracowaliśmy nad nią z Dorcią, to jest Henriettą Dorotheą, ostatnie dwa tygodnie. Dziś w nocy dokończyłem komprymowanie zapisków do jednolitego tekstu, a teraz skończyłem właśnie przygotowanie kopii dla Pana. Starałem się jak najbardziej wiernie oddać słowa Dorci. W kilku miejscach zachowałem też jej wtrącenia niebędące

częścią bajki. Uważam, że dobrze się komponują i wzbogacają suchą treść opowiadaną przez prostych ludzi. Szczęśliwe zakończenie wymyśliła najstarsza z córek pana aptekarza Wilda, Johanna Elisabeth, Lizetka, ale nie jest z niego zadowolona. Powiedziała, że ...

... w ogóle nie podoba jej się ta bajka, nie lubi jej i należałoby wymyślić ją od nowa. No cóż, proszę wybaczyć zgryźliwy komentarz, być może stare panny nie znają się na bajkach... i właśnie dlatego są starymi pannami.

Wracając do Dorci, jej wtrąceniem jest na przykład zdanie o pechowym

.

! Dziewczyna ledwie skoczyła szesnaście lat, a jakąż ma rozległą wiedzę! Ot, co znaczy obecność książek w domu i oświeceni rodzice. Także Dorcia zwróciła uwagę na aspekt

stanowiący oś tej bajki. Oczywiście proste dziewki interesuje zgoła inny element, ten sam co we wszystkich bajkach. Dorcię też to ciekawi, co eksponuje się wyraźnym rumieńcem na jej policzkach oraz zmiennej barwie i sile głosu, czasami z eksplozją śmiechu. Otóż Dorcia nie dalej jak przedwczoraj wyraziła pogląd, że w następnym pokoleniu, kiedy dzięki szerokiej edukacji odkrycia

trafią pod strzechy i każde nawet wiejskie dziecko będzie wiedzieć, że

są niezmienne, motyw transmutacji zaniknie. Bo bajka, choć to rzecz zmyślona, nie może przeczyć wiedzy. W zamianę słomy w złoto niedługo nawet dziecko nie uwierzy. Widzi Pan, drogi Panie Profesorze, jak głębokie wyczucie historyczne ma ta dziewczyna! Czyż panny tak zdolne jak Henrietta Dorothea nie powinny móc studiować na uniwersytetach?

Znów się rozpisałem, odkrywając przed Panem serce.

Ślę najserdeczniejsze życzenia do Lanshut i cieszę się na odpowiedź. Bardzo zależy mi na Pańskiej opinii i odnośnie bajki, i spraw życiowych w ogóle.

Dawno temu żył w Hesji ...