Nowe wątki i dziwne sny (V) - Opowiadania Erotyczne

Nowe wątki i dziwne sny (V)

... teraz.

– Ściągnęliście śledczych?

– Olsztyn ma kogoś przysłać, ale nie są zbyt chętni do współpracy. Będą koło południa. Komendant postawił wszystkich na nogi i jak szedłem po ciebie, zabezpieczali teren.

– Dobra robota.

– To coś nowego tutaj. Jedyne porwanie, jakie mieliśmy to ojciec, który zabrał swoją córkę i wyjechał z nią do Estonii, kilka lat temu. Tu jest spokojnie, zazwyczaj. Teraz skręć w lewo, spróbuj objechać ten dół. Ogółem po ostatniej sprawie, komendant chce się wykazać. Nie możemy pozwolić na kolejne zdarzenie tego typu.

– Rozumiem. Znaleźliście jakieś ślady?

– Trochę krwi, chłopaki zabezpieczają ślady samochodów. Mamy jeden wiodący do lasu. Okolica jest bezludna. Kilka domów na krzyż i to daleko od siebie.

– Świadkowie?

– Może ten artysta – wypowiedział słowo „artysta” z wyraźnym niesmakiem.

– Co za jeden? Niebezpieczny?

– Nienotowany, nie u nas bynajmniej. Mieszka jakieś półtora kilometra na północny zachód stąd. Może coś widział. Dziwny typ, a do tego obcy tutaj.

– Porozmawiamy z nim – zapewniasz, a Jacek zatrzymuję samochód na wzgórzu, a przed moimi oczami widać otoczony chorągiewkami i taśmami teren. Na skraju, obok kępy głogu stoi niewielki niebiesko-biały namiot.

– Taki miałem plan. A ty masz coś?

– Nie za dużo. Andrzej umarł zabity przez zwierzę, a potem dodatkowo zadano obrażenia nożem – nie mówisz o symbolu wyrytym na klatce piersiowej – To mógł być jakiś mord rytualny, przynajmniej tak można go ...

... interpretować.

– Jeszcze satanistów nam brakowało – rzuca, kręcąc głową. Nie poprawiam go, zresztą sama nie mam jeszcze pewności.

– Poza tym jeszcze kilka śladów, ale nic pewnego.

– Chodźmy więc, nie ma co siedzieć w samochodzie.

– Racja. Zimno strasznie, nie sądzisz.

– Masz coś ciepłego?

– Ta, w bagażniku, zaraz dołączę.

Kilka tyczek z chorągiewkami znaczy miejsce zdarzenia. Niektóre punkty otoczono patyczkami znaczącymi ślady i pokryto błyszczącym z daleka sprejem. Komendant się spisał, oznaczając miejsce zgodnie z zasadami. Przez chwilę zastanawiam się, po co ktoś rozłożył skrzynki na owoce i wiadra, łącząc wszystko długimi deskami. Uśmiech mimowolnie wypełza mi na twarz, gdy dostrzegam jednego z policjantów niezdarnie balansującego na deskach, by w pewnym momencie osunąć się i ciężko wbić się w grząski grunt, klnąc siarczyście pod nosem. Ten prosty pomysł najwyraźniej się sprawdza. Nawet jeśli oryginalnie stosowano go głównie w przypadku zamkniętych pomieszczeń i w przypadku morderstw, tutaj ma on pewien sens. Chwilę po niezdarnym policjancie po jednej z desek raźno maszeruje Marek. Schodzi ostrożnie z jednej ze skrzynek i podchodzi do nas.

– Dobry pomysł z tymi pudłami.

– Komendant miał to ostatnio na szkoleniu i aż się palił, żeby to wykorzystać.

– Kolejne bezużyteczne szkolenie, co? – pytam drwiąco, znając podejście większości policjantów z małych miejscowości do wszelkiej maści szkoleń.

– Zabezpieczanie miejsc zbrodni w nowoczesnej kryminalistyce, czy ...