Brother in law (II) - Opowiadania Erotyczne

Brother in law (II)

... zamieniłaby się w bryłę lodu.

– Teraz już nie jesteś taka wygadana, co?

– Nigdy nie byłam wygadana. Ja... ja tylko... Will, chciałam...

– William – poprawił ją.

– William... to znaczy... – miała wrażenie, że zaraz zapomni jak się nazywa – Przepraszam – wydusiła w końcu i westchnęła z rezygnacją. W jakiś sposób musiała naprawić to, co zepsuła – To wszystko nie tak miało być – pokręciła głową.

– No pewnie!

– Trochę głupio wyszło.

– Trochę?! – był cholernie zły.

– Alex przesadza.

– Doprawdy? Sam wymyślił palanta?

– N... nie... ale... ale nie powinien...

– To ty nie powinnaś! Nie powinnaś tu w ogóle być!

I znów ją wkurzył. Kim jest, żeby tak ją traktować?

– Czyżby?! Dlaczego? Nie pasuję do tego zacnego towarzystwa?

– Spójrz tylko na siebie.

– Patrzę i nie widzę różnicy między mną, a tymi babami wokół.

– Babami? – na ułamek sekundy złość i niechęć zniknęły z jego oczu. Pojawiła się maleńka iskierka. Sprawiła, że zrobiły się takie... takie piękne. Przełknęła ślinę. Nie lubiła tego słowa. Rzadko, kiedy go używała. A jeśli już, to zawsze, gdy opisywała zachód słońca, poranną rosę na pajęczych sieciach, kolorowe liście na jesiennych drzewach. Nigdy w związku z ludźmi. Ci byli ładni, fascynujący, ciekawi, atrakcyjni, seksowni. Nigdy piękni. A teraz? Ogieniek w jego brązowych oczach poraził ją do tego stopnia, że pierwsze, o czym pomyślała, to właśnie „piękne”. Zrobiło jej się słabo, jednocześnie nie umiała oderwać od niego wzroku. ...

... Hipnotyzował i przyciągał. Nie potrafiła określić, co dokładnie miała oznaczać owa iskierka, bo zniknęła równie szybko jak się pojawiła. Wróciła wściekłość. Wróciły zachmurzone, ponure oczy Bazyliszka, które sprowadziły Abbie na ziemię.

– Przepraszam, chciałam powiedzieć wielmożnymi damami.

– Ja widzę ponad dwieście milionów różnic.

– Wiesz, gdybyś nie zachowywał się jak palant, nie miałabym powodów tak cię nazywać.

– Czyli to moja wina?

– A nie?

– Więc jestem palantem? Palantem i gburem? – zawahał się – Przystojnym?

Zarumieniła się po czubki uszu.

– Coś nie tak? Czyżby pani się zawstydziła? – uśmiechnął się ironicznie.

– A czemu miałabym? Może i jesteś przystojny, ale to rzecz gustu. Ja wolę blondynów. Z niebieskimi oczami – skłamała i poczerwieniała jeszcze bardziej. Co się z nią dzieje? W całym swym życiu, nigdy, żadnemu mężczyźnie, nie powiedziała, że jest przystojny.

– Ja... – aż zapowietrzyła się z nadmiaru myśli i emocji.

– Nie wysilaj się – wyminął ją i podszedł do długonogiej blondynki, która pojawiła się właśnie w salonie. Abbie została sama. Spojrzała na przybyłą. Dziewczyna wyglądała jak z okładki. Alabastrowa, gładka cera - wypielęgnowana u kosmetyczki, opalona skóra - zapewne pamiątka z wakacji w tropikach, szczupła sylwetka - z siłowni, makijaż i fryz - od stylisty, kiecka - z najnowszej kolekcji. Długo mogłaby wymieniać. Nie, nie zazdrościła jej pieniędzy, dzięki którym mogła sobie na to wszystko pozwolić. Zastanawiała się, ile trzeba ...