Gdy dzieci dorastają - Opowiadania Erotyczne

Gdy dzieci dorastają

... zmieniały się jak w kalejdoskopie. Patrzyłam na tył jego głowy, zastanawiając się jak zacząć rozmowę. Nie mogłam pozbyć się uczucia obcości. Jakbym była w pokoju z kimś zupełnie innym.

- Nie jesteś zmęczony?

Usiadłam obok, podciągając nogi. Oderwał wzrok od ekranu i zesztywniał.

- Trochę, ale Pati prosiła, żebym dał jej chwilę, żeby ogarnęła torby. Woli sama wszystko wypakować.

- Jest pracowita.

- Bardzo. Przypomina trochę ciebie.

- Dlaczego trzymałeś to w takiej tajemnicy?

- Bo wiedziałem, jak zareagujesz.

- Niby jak?

- Mamo… Nigdy ci się buzia nie zamyka, a dzisiaj powiedziałaś kilka słów. Nie lubisz Patrycji.

- Zaraz nie lubię. Po prostu jej nie znam. I to akurat twoja wina! Mogłeś nas jakoś przygotować, wspomnieć, że się z kimś spotykasz.

- Wiem, że mogłem, ale zabrakło mi odwagi.

Wreszcie na mnie spojrzał i to od razu tym maślanym wzrokiem, który zawsze robił, gdy chciał bardzo przeprosić. Tak, to jest mój syn, a nie jakaś podróbka!

- Przytul się do mnie, nicponiu!

Usiadłam mu na kolanach okrakiem i wtuliłam głowę w piersi.

- Mamo…

- Czy ty wiesz, jak tęskniłam? Nie można robić czegoś takiego własnej matce! Rzadko dzwonisz, o przyjeżdżaniu nie wspominając. Wiesz, jak się zamartwiałam czy cię tam nie napadną i nie zamordują?

- Przestań, nie jestem już dzieckiem.

- Dla mnie zawsze nim będziesz. Nawet jak już będziesz miał własne dzieci, ja będę wciąż widzieć młodego chłopaka o lśniących włosach. – Przejechałam ręką po ...

... krótkiej szczecinie i się wzdrygnęłam. – Dlaczego ściąłeś włosy?

- Przeszkadzały mi w pracy. I tak bardziej podoba się Patrycji.

Drugie już dodał niepewnie. Dziewczyna była jeszcze niepewnością, która burzyła naszą stałą i sprawdzoną relację.

- Patryk, Patrycja… Ma nawet ten sam kolor włosów. Pracujecie razem, macie podobne zainteresowania. Szukałeś dziewczyny czy siostry?

- Przestań, mamo!

- No co? Muszę wiedzieć, co siedzi ci w głowie, bo najwyraźniej już tego nie wiem.

Pogłaskałam go czule po twarzy i dałam buziaka w usta. Przynajmniej jedno się nie zmieniło. Wciąż mnie kochał, nawet jeśli miałam spaść teraz na drugie miejsce. Skuliłam się i dla odmiany to ja się wtuliłam w jego pierś, a on zaczął mnie głaskać po głowie. Czułam jego zapach wymieszany ze smrodem spalin i obcych perfum. To znaczy perfum Patrycji.

- Kochasz ją?

- Oczywiście, mamo!

- A mnie jeszcze kochasz?

- Co to za pytanie? Przecież wiesz.

- Nie wiem. Nie wiem!

Wyprostowałam się i spojrzałam w bok. Tak już mam, że muszę się drażnić z ludźmi. Zmuszam ich do reakcji, zamartwiania się, żeby skupili całą uwagę na mnie.

- Kocham cię, mamo.

Powiedział to tak czule, jak ostatnim razem. Jak w noc poprzedzającą wyjazd do Warszawy.

Położył dłonie na moich biodrach i nieśpiesznie zaczął nimi zataczać delikatnie okręgi. Oparłam się o jego klatkę piersiową, czując nawet pod bluzą bijące szybko serce. Już nie uciekał wzrokiem, tylko wpatrywał się we mnie.

- Mówiłeś Patrycji ...