S jak Sierpce - Opowiadania Erotyczne

S jak Sierpce

Niebo jest szare i pochmurne. Wierzchnia warstwa śniegu jest lekko zmarznięta, tworzy sztywny kożuch, który pęka pod stopami Wieśka. Mężczyzna wraca z obory, zatrzymuje się w ganku i uderza gumiakami w ścianę, pozbywając się resztek białego puchu z obuwia. Poranek jest zimny, powietrze rześkie, a ciszę poranka przerywają tylko ujadające psy. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie ten pieroński wiatr.

Mężczyzna zamyka za sobą drzwi i kieruje się prosto do kuchni, gdzie krząta się Gabrysia, na piecu syczy podgrzewana w czajniku woda, a przede wszystkim jest ciepło i przyjemnie. Drewniana podłoga skrzypi pod ich stopami. Wiesiek ściąga szarą watowaną kufajkę, rzuca na oparcie krzesła i siada przy stole.

– Tyle razy ci mówiłam, nie rzucaj wszystkiego, gdzie popadnie – kobieta zabiera kurtkę, wynosi do drugiego pokoju i wraca błyskawicznie, w samą porę, żeby zdjąć czajnik z blachy. – Herbaty ci dać?

– Daj – wpatruje się w okno, na którym zbiera się para.

– Krowom dałeś? Ryczały, jakby nie żarły od tygodnia.

– Dałem.

Na ceracie, ląduje szklanka z gorącą herbatą. Mężczyzna patrzy, jak para unosi się w powietrzu i znika. Słodzi jedną łyżeczkę i miesza, dzwoniąc nią o szkło.

– I co tak dzwonisz? Co ty, kościelny jesteś, żeby tak dzwonić? Po co, to tak dzwonić, jak na kolędę?

– Mieszam – oznajmia spokojnie, wyjmuje łyżeczkę i kładzie na ceracie, patrząc, jak ta mięknie pod wpływem rozgrzanego aluminium.

– Toć widzę, że mieszasz. Co to ja, ślepa, żeby nie ...

... widzieć? Dzwonić nie trza, ot co.

Zalega cisza. Kobieta dorzuca drew do pieca, przelewa z wiadra zimną wodę do garnka i kładzie go na rozgrzaną blachę. Krząta się po kuchni, podczas gdy jej mąż siedzi, ogrzewa zgrabiałe dłonie na szklance i wsłuchuje się w kuchenne odgłosy. Zastanawia się, czy cały dzień będzie tak wiało, czy może słońce wyjdzie, choć na trochę.

– Słyszałam, że jakiś wędrowny dziad zatrzymał się w starym młynie. Wiesz, pod Kopydłowym lasem. – Gabrysia soli i miesza wodę w garnku.

– A ile to młynów się u nas ostało? – gospodarz siorbie herbatę.

– No jeden, a co?

– To po cholerę strzępisz język? Nie wystarczy powiedzieć, że we młynie? Toć wiem, że stary on i wiem, że pod Kopydłowym lasem, nie?

– Nie mądruj się tak. Ty się lepiej naucz mieszać w szklance, a nie... dzwonisz, jak jaki strażak w remizie. Będzie mi się tu mądrzył. Mędrek z bożej łaski.

Rozmowa się urywa. Wiesiek dalej siorbie herbatę i patrzy w okno. Ma czterdziestkę na karku i zaczyna się zastanawiać, jak to będzie za dziesięć, albo dwadzieścia lat? Jak przyjdą takie zimy jak ta? Tymczasem żona przygotowuje śniadanie, ściera kurze i sprawia, że stare deski w podłodze ciągle poskrzypują.

– Ludzie mówią, że to jakiś uzdrowiciel... – kobieta przerywa ciszę, przeciera mokrą ścierką ceratę na kuchennym stole i zerka na męża.

– Wierzyła baba w gusła, aż jej dupa uschła – komentuje filozoficznie i jakby dla podkreślenia znaczenia swoich słów, siorbie nieco dłużej niż zwykle.

– Ty ...