Schody do nieba (V). Widmo Kali - Opowiadania Erotyczne

Schody do nieba (V). Widmo Kali

Nowy dzień przynosi inne spojrzenie na to, co wydarzyło się wczoraj. Kinga bierze kąpiel, podczas gdy Adam przygotowuje szybkie śniadanie. Na samą myśl, o tym, co wydarzyło się wieczorem, czuje się zawstydzony, a nawet przerażony. Jest świadomy, że asystentka wywołuje w nim najgorsze instynkty. Wzbudza w nim emocje, o które by się nie podejrzewał. Z drugiej strony wywołuje w nim takie pożądanie, że nie jest w stanie nad sobą panować.

Po śniadaniu jadą do pracy. Mało ze sobą rozmawiają. Kinga prosi, żeby wysadził ją trochę wcześniej. Dziewczyna nie chce, żeby ktoś z firmy zwietrzył ich gorący romans. W biurze Adam nie doczekał się pysznej kawy, którą codziennie dostawał na biurko. Podchodzi do drzwi dzielących ich pokoje i prosi ją o filiżankę małej czarnej. Asystentka podchodzi blisko. Naprawdę blisko. Kładzie dłoń na jego brzuchu. Krwistoczerwone paznokcie mocno kontrastują ze śnieżnobiałą koszulą dyrektora.

– Zapomniałeś już, że wczoraj chciałeś mnie udusić? – uśmiecha się tajemniczo jak Mona Lisa – za karę, możesz sam obsłużyć ekspres.

Po kilku minutach i przekleństwach, wypowiedzianych pod nosem, mężczyzna wraca do siebie z kawą. Po drodze podwładna rzuca mu wymowne spojrzenie i uśmiecha się złośliwie. W odpowiedzi Dyrektor zamyka za sobą drzwi. Jest zamyślony. Czuje, że ta relacja staje się coraz bardziej kłopotliwa, a Kinga nie jest tak poukładana osobą, za jaką ją miał. Jest trochę szalona, nieobliczalna i... jest w niej coś takiego... coś, co jednocześnie ...

... odrzuca go od niej i przyciąga.

Po czternastej dzwoni Aurelia w sprawie adresu mailowego, który od niego dostała. Tajemnicza osoba odpisała i jest gotowa się spotkać, choć mężczyzna nie chce słyszeć o wspólnym wyjeździe. Chce jechać sam, nie zamierza wplątać kolejnej osoby w potencjalne kłopoty. Między dyrektorem i antykwariuszką wywiązuje się dyskusja. Ostatecznie kobieta ustępuje.

Wychodząc z pracy, Adam informuje asystentkę, że nie będzie go dwa dni. Dziewczyna zapewnia, że zajmie się wszystkim choć widać, że jest ciekawa, o co chodzi. Zamiast wyjaśnień widzi tajemniczy uśmiech na ustach szefa. Odprowadza go wzrokiem do drzwi.

*

Od wioski, w której ma się spotkać z kobietą dzieli go czterysta pięćdziesiąt kilometrów. Pokonanie takiego dystansu w zimowych warunkach jest dla niego sporym wysiłkiem. Ubiera się wygodnie i postanawia, że śniadanie zje za miastem. Pogoda nie jest taka zła. Nie pada śnieg, nie wieje wiatr, a niebo ma kolor zsiadłego mleka.

Po czterech godzinach i dwukrotnym długim postoju w korkach pogoda się załamuje. Można odnieść wrażenie, że im dalej na północ, tym gorzej. Śnieg zaczyna sypać coraz mocniej. Piaskarki paraliżują ruch. Jest również wypadek i kolejny postój. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Kierowca po raz setny zmienia stację radiową. Trudno znaleźć coś sensownego siedząc tyle godzin za kółkiem.

Wycieraczki pracują monotonnie, wprowadzają mężczyznę w swoiste otępienie. Znużenie drogą staje się coraz większe. Niebo ciemnieje. Na ...