Schody do nieba (V). Widmo Kali - Opowiadania Erotyczne

Schody do nieba (V). Widmo Kali

... grama wstydu. Raczej skupienie, pewien rodzaj zamyślenia. Adam robi dwa kroki w głąb pokoju. Zastał w sypialni atrakcyjną kobietę, niby wszystko jest w porządku. To dlaczego jego serce zmienia rytm?

– Odsuń się od niej – obcy męski głos powoduje, że dyrektor niemal podskakuje w miejscu.

Odruchowo wykonuje rozkaz. Do pokoju wchodzi mężczyzna. Jest ubrany na czarno. Nawet na głowie ma czarną czapkę. Za nim zjawia się kobieta o siwych włosach przepasanych chustką. Dominika sprawia wrażenie nie tyle zaskoczonej ile wściekłej. Mierzy się wzrokiem z mężczyzną.

– Pokaż ręce – obcy zwraca się do Dominiki, która ani myśli wykonać polecenie – pokaż ręce suko, albo już po tobie – w jego dłoni pojawia się glock.

Gospodyni patrzy na broń z pogardą. Wygląda na to, że nie robi to na niej żadnego wrażenia.

– Pokaż te cholerne łapy, tylko powoli.

Atmosfera staje się mocno napięta. Mężczyzna celujący w swoją ofiarę wydaje się zdecydowany. Sekundy ciągną się w nieskończoność i wreszcie pada strzał. W tej ciszy huk wystrzału brzmi jak prawdziwa eksplozja. Nagle w oczach Adama wszystko spowalnia. Na czole Dominiki dostrzega malutką szkarłatną dziurkę wyglądającą jak Tilaka, święta kropka hinduizmu. Następnie jej głowa zostaje odrzucona w tył, a na ścianie rozbryzguje się ciemna breja wymieszana z krwią. Wreszcie ciało osuwa się na podłogę. Z martwych rąk wypada coś, co z brzękiem uderza w parkiet.

Wszyscy troje patrzą w to miejsce. Na podłodze, tuż przed nimi leży masywny, ...

... mosiężny i bogato zdobiony sztylet, o ostrzu krótszym niż rękojeść.

– Co to jest – Adam nawet nie zastanawia się, co z nim teraz będzie, odsuwa od siebie nawet fakt, że na jego oczach została zamordowana kobieta.

– Phurba, magiczny sztylet, choć ten tutaj, nie do końca jest tym, na co wygląda – odpowiada ten, który strzelał.

Siwowłosa kobieta podchodzi do sztyletu, bierze go w dłoń i obraca nim we wszystkie strony.

– Ten wizerunek – wskazuje miejsce u nasady rękojeści, gdzie wyrzeźbiono czyjąś wykrzywioną w nienawiści twarz – to nie Phurba. To Kali.

– Gdybyś się do niej zbliżył, sprzedałaby ci kosę jak nic – w pokoju pojawia się drugi mężczyzna, młodszy od swojego uzbrojonego kolegi.

Przez chwilę milczą wszyscy. Wreszcie ciszę przerywa mężczyzna z glockiem.

– Znikajcie już, zajmiemy się resztą.

– Masz wszystko przy sobie? – Adam dopiero po chwili orientuje się, że kobieta kieruje pytanie do niego.

Jak automat sprawdza kieszenie i przytakuje. Czuje się jak manekin, statysta biorący udział w kiepskim filmie. Jest otępiały i powolny. Kobieta prowadzi go na zewnątrz. Przed domem oprócz samochodu Adama, stoi wrangler, którym z pewnością przyjechała tutaj pozostała trójka. Jego nowa towarzyszka wyciąga do niego rękę. Znowu mężczyzna potrzebuje czasu, żeby zrozumieć. Wreszcie kiwa głową, sięga do kieszeni i podaje jej kluczyki. W uszach jeszcze mu dzwoni, a mózg zawiesza się, co chwila grożąc resetem.

Musi obejść samochód, żeby zająć miejsce na fotelu ...