W niewoli umysłu | Rozdział I - Opowiadania Erotyczne

W niewoli umysłu | Rozdział I

... że to niewiele daje. Postać robi się na jakiś czas mniej wyraźna, a potem wszystko wraca do normy.

Słowa mężczyzny mnie zdumiały. Pierwszy raz spotkałem się z takim przypadkiem.

– Wie pan co jest najgorsze? – kontynuował. – Że on jest coraz bardziej wkurwiony. Nie daje mi spać od tygodnia.

– Klapki na oczy, stopery do uszu i problem z głowy – doradziłem.

– Pan nie rozumie. On nie daje mi spać. Dosłownie. Za każdym razem, gdy zmrużę oczy, on podchodzi i mnie szturcha albo wylewa na mnie szklankę wody.

Większość moich pacjentów to ludzie normalni, którzy pogubili się w życiu i wpadli w różne zaburzenia. Tym razem jednak trafiłem na prawdziwego wariata. Z naukowego punktu widzenia ingerencja postaci w fizyczność chorego jest niemożliwa.

Wziąłem do ręki długopis i patrzyłem chwilę w pusty blankiet recepty, zastanawiając się co przepisać.

– Wie pan co? Jedyne, co mógłbym zasugerować, to pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Proszę się nie obawiać... – dodałem szybko, widząc jego spojrzenie. – Wyłącznie w celu bardziej szczegółowego zbadania pana niecodziennego przypadku.

– Pan mi nie wierzy – stwierdził. – Nikt mi nie wierzy. – Wstał z fotela i ruszył w kierunku drzwi.

– Poczekaj pan. – Zatrzymałem go. – Moja wiara nie ma tu znaczenia. Skoro pan do mnie przyszedł, to zrobię, co w mojej mocy, by pomóc.

Mężczyzna zawahał się na chwilę, ale w końcu cofnął i ponownie usiadł.

– Słyszałem o panu dobre opinie – powiedział, świdrując mnie oczami – Podobno ...

... stosuje pan niekonwencjonalne metody leczenia. – Wstrzymał się na chwilę, czekając na moja reakcję.

– Proszę kontynuować – zachęciłem.

– Moi znajomi twierdzą, że jest pan godny zaufania oraz dba o dobro pacjenta. Chociaż, moim zdaniem, przymknięcie oka na gwałt, nawet przez najładniejszą pacjentkę, podchodzi pod zaburzenie psychiczne. Ale jak to mówią: szewc bez butów chodzi. – Mrugnął do mnie okiem.

Na chwilę odebrało mi mowę. Nie mogłem uwierzyć, że Elena się wygadała.

– Komu jeszcze powiedziała – spytałem.

– Słucham?

– Elena. Komu w poczekalni powiedziała?

– Nikomu. Wyszła na zewnątrz bez słowa.

Jego słowa kompletnie zbiły mnie z tropu.

– No to skąd...

– Od niego – przerwał mi. – Postać Eleny mu powiedziała – dodał, widząc mój wyraz twarzy.

Nic z tego nie rozumiałem. Wyjaśnienia tego człowieka nie miały żadnego sensu. Albo kłamał i Elena się wygadała, albo... Albo no właśnie co?

– Proszę przyjść do mnie w piątek. – Podałem mu wizytówkę. – To adres mojego laboratorium.

Mężczyzna skinął głową z podziękowaniem. Wyjąłem z górnej szuflady tabletki.

– To silne środki usypiające. Po jednej dawce będzie pan spał jak zabity.

– Dziękuje, doktorze. Jestem panu naprawdę wdzięczny.

– Do zobaczenia w piątek.

Odprowadziłem go do drzwi, po czym wyjąłem z szuflady kartę pacjenta. Wykręciłem podany numer kontaktowy.

– Słucham? – Delikatny głos odezwał się w słuchawce.

– Elena? Z tej strony doktor Percy. Nie bierz na razie leków, które ci ...