Człowiek witruwiański (I) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (I)

... wsunąłem moją armatę do wewnątrz jej źródełka rozkoszy, która otoczyła mnie rozkosznym ciepłem i morzem wilgoci. Nasze ciała zderzały się i rozdzielały w coraz szybszym rytmie.

Nadia chwyciła mocno moją dłoń, którą obejmowałem jej prawą pierś.

- Piotrusiu, jeszcze troszkę. Proszę! - jęknęła. Czułem, że zaraz eksploduję.

- Skończ w środku! - krzyknęła i trzęsąc się jak drzewo w trakcie huraganu zaczęła szczytować.

Zacisnęła mocno uda na moim członku i w tym samym momencie wystrzeliłem do jej wnętrza gorącym jak lawa nasieniem.

Ciężkie oddechy i zapach seksu wypełniały całą sypialnię.

Poruszałem się jeszcze przez chwilę i powoli wysunąłem się z niej.

- O Boże, co to było? - Nadia odwróciła się do mnie i pocałowała namiętnie - czułam się, jakbym wpadła w środek tornada. Jej brązowe, śliczne oczy patrzyły na mnie z miłością.

- Nie wiem, ale czułem jakbym się z Tobą zespolił na stałe - odparłem oddając pocałunek.

Kręciło mi się w głowie, drżały mi nogi i czułem suchość w ustach.

- Nie chce mi się wstawać - odparłem - nie musimy dzisiaj iść do pracy.

- Mnie też się nie chce wstawać - wymruczała patrząc na mnie zmrużonymi oczami - a jeśli przekupisz mnie dobrym śniadaniem to możemy tu spędzić cały dzień.

Szczęśliwi czasu nie liczą - przysłowie idealnie oddawało stan euforii i eksplozji uczuć, jaka wybuchła między mną a Nadią. Zadurzyłem się ze wzajemnością w tej ślicznej, ciemnowłosej Rumunce i poza nią świata nie widziałem.

Trzy tygodnie ...

... później okazało się, że nasz romans niekoniecznie jest tajemnicą.

- Chcieliśmy z Tobą porozmawiać - twarz Eleonory była poważna.

- Coś się stało? - zaniepokoiłem się. Jeśli chce odejść z pracy to nie jest dobry pomysł.

- Nie, ale mamy coś do przegadania. Wspólnie - podkreśliła.

- No dobra, słucham.

- Nadia, z Tobą również.

Cała piątka podjechała krzesłami i rozlokowała się dookoła mojego biurka.

- Posłuchajcie - zaczęła Eleonora - doskonale wiemy, co się między Wami dzieje - powiedziała patrząc na Nadię i na mnie. Nie musicie się przed nami kryć, przecież jesteśmy dorosłymi ludźmi - dodała.

- Zwłaszcza, że nie jesteście sami - Malik stanął za nią i pocałował ją w głowę.

- A więc to tak - uśmiechnąłem się.

- Właśnie tak - błysnął białymi zębami.

- No dobra, skoro tak stawiacie sprawę to chyba nie ma co się bawić w ciuciubabkę? - popatrzyłem na Nadię, która uśmiechnęła się i kiwnęła głową.

- Super - ucieszył się Jura - jest okazja, żeby napić się wódeczki.

Po kilku godzinach wracaliśmy na piechotę do domu trzymając się za ręce.

- Ale mnie zaskoczyli.

- Eleonora i Malik?

- Tak - uśmiechała się do siebie

- Mnie też - odparłem - chyba tylko my tego nie zauważyliśmy.

Na horyzoncie gromadziły się czarne chmury. Trzeba przyspieszyć kroku bo złapie nas deszcz - pomyślałem.

- Wprowadzisz się do mnie? - oczy Nadii patrzyły na mnie badawczo.

- Naprawdę tego chcesz? - ucieszyłem się jak dziecko.

- Tak, bardzo - uśmiechnęła ...