Człowiek witruwiański (I) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (I)

... rozmawia z Magdą i jej chłopakiem siedząc obok choinki bożonarodzeniowej.

- Mam dla Ciebie niespodziankę - stoję obok Biurka Nadii. Moja ukochana zapuściła włosy, które sięgają jej za łopatki. Wygląda oszałamiająco pięknie. Jak Pocahontas - dodaję w myślach.

Jest połowa lutego, w Londynie panuje sroga jak na Anglię zima. W Polsce nikt nie zwróciłby uwagi na taką aurę, ale Anglicy nawet najdrobniejsze opady śniegu i lekki mróz traktują jak katastrofę meteorologiczną.

- Co to? - Nadia jest zaciekawiona kopertą, którą położyłem obok jej dłoni.

- Otwórz - uśmiecham się

- Bilety lotnicze... na Mauritius?! - cieszy się jak dziecko - pojedziemy razem?

- Nie głuptasie, oddzielnie - żartuję sobie z niej.

- Bardzo śmieszne - Nadia daje mi kuksańca i całuje - Kiedy lecimy?

- Jutro - odpowiadam - Załatwiłem wszystko z Jackiem.

Dwa dni później wylegujemy się na leżakach nad plaży sącząc drinki. Rajski widok działa na nas uspokajająco.

- O Boże, ale cudownie! - Nadia przeciąga się leniwie na leżaku. Co za ciało - myślę sobie pożerając wzrokiem jej kształty.

- Przestań się tak na mnie gapić - udaje oburzoną uśmiechając się pod nosem - czuję się jak na wystawie w sklepie.

- Jest na co popatrzeć to się gapię - wypalam i ze śmiechem całuję ją w nos.

Wieczorem siadamy przy kolacji, stoliki restauracji hotelowej znajdują się na wodzie, a kelnerzy dostarczając posiłki przywożą je z plaży maleńkimi łódeczkami.

Fantastyczny pomysł - myślę sobie i ...

... zerkam na moją kobietę.

Nadia ma na głowie wianek z kwiatów i jest ubrana w lekką, zwiewną sukienkę oraz sandałki. Opalenizna i uśmiech powodują, że wygląda jak ósmy cud świata. Patrzę na nią jak pochłania kolację, ja sam nie jem, nie mogę oderwać od niej oczu.

- No co - patrzy na mnie - jestem głodna - mówi śmiejąc się z pełnymi ustami.

Uśmiecham się do niej, czekam aż skończy.

- No, w końcu czuję, że się najadłam - mówi zadowolona i zapala papierosa. Gdzie to się wszystko mieści? - jestem zszokowany ilością jedzenia, które zmiotła z talerza.

- Czemu nic nie mówisz Piotrusiu? - pyta.

Bez słowa klękam przed nią i wyciągam rękę. W dłoni znajduje się czerwonego pudełko. W oczach Nadii pojawiają się łzy.

- Chciałem to zrobić wcześniej, ale postanowiłem zaczekać na bardziej odpowiedni moment, taki jak ten - biorę ją za rękę - Wyjdziesz za mnie Nadio?

Łzy radości płyną po policzkach mojej ukochanej.

- Tak! - szepcze patrząc mi głęboko w oczy - tak Piotrusiu, zostanę Twoją żoną!

Otwiera pudełko.

- Jest śliczny, najpiękniejszy! - zachwycona zakłada pierścionek na palec i szaleńczo całuje mnie po twarzy.

- Chodźmy się kochać - przerywa pocałunki i patrzy na mnie zachęcająco.

Biorę ją na ręce i przenoszę nad wodą. Nadia śmieje się i całuje mnie co chwila w usta.

Minutę później lądujemy w pokoju, sukienka spada z mojej narzeczonej i naga Nadia patrzy na mnie z powagą.

- Chcę mieć z Tobą dziecko - mówi. Jej oczy wyrażają miłość, ufność i ...