Człowiek witruwiański (I) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (I)

... dyrektora lub członka zarządu.

- I dlaczego odeszłam? - uśmiechnęła się - wdałam się w romans z właścicielem firmy i moja osoba stała się tam po pewnym czasie niepożądana. Zmuszono mnie do odejścia, ale jako rekompensatę dostałam gigantyczną odprawę, która ustawiła mnie na przynajmniej kilkanaście lat życia. Wypalona i zmęczona zrobiłam sobie półroczne wakacje. Po powrocie uznałam, że nie mam ochoty znowu pakować się w korporacyjne bagno. Przeglądałam w prasie i Internecie ogłoszenia w sprawie pracy, aż znalazłam ofertę Jacka. Zadzwoniłam i dogadałam się z nim w pięć minut.

- Ale będziesz miała nad sobą supervisora, ktoś z Twoim doświadczeniem powinien być raczej na moim miejscu.

- Nie mam ochoty zarządzać ludźmi, chcę mieć zwykłą pracę, która będzie sprawiała mi przyjemność i po ośmiu godzinach będę z czystym sumieniem mogła zająć się innymi sprawami niż klienci.

- Jesteśmy na miejscu - zahamowała gwałtownie i zatrzymała się pod hotelem - jeśli będziesz miał ochotę pogadamy później. Na wizytówce masz adres klubu. Numery telefonów taxi znajdziesz w mailu, do zobaczenia za godzinę.

Wyjąłem walizkę z bagażnika i zamknąłem drzwi. Nadia pomachała mi przez szybę i z piskiem opon ruszyła przed siebie.

Hotel otwierał przede mną podwoje.

Godzinę później taksówka ze mną w środku podjechała pod klub, na który namiary pozostawiła Nadia. Wysiadłem po zapłaceniu i stanąłem w kolejce do wejścia.

- Z zewnątrz prezentuje się jak wiejskie mordownie z końca lat ...

... dziewięćdziesiątych w Polsce - oceniłem.

Ochroniarz wyglądający na zapaśnika lub wrestlera świdrował mnie wzrokiem.

- Jestem zaproszony przez koleżankę.

- Nazwisko?

- Nadia Dumitrescu.

- Pani Nadia? Trzeba było podejść bez kolejki - jego nastawienie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni - po lewej stronie schodami w dół, później do końca prosto i na górę do loży po prawej stronie.

Przed wyjściem z hotelu miałem problem z dobraniem ciuchów. Niby to wizyta w klubie, ale nie mogłem przecież pojawić się stroju plażowym czy w t -shircie. Obejrzałem się w lustrze przed wejściem do loży. Koszula w kolorze bordo, czarne dżinsy, czarne pantofle, okulary przeciwsłoneczne. Jest nieźle.

Schody na górę ciągnęły się w nieskończoność. Wreszcie dotarłem na szczyt. Przy stole siedziała czwórka osób bawiąc się doskonale. Pierwsza zauważyła mnie Nadia.

- Piotr! - krzyknęła radośnie - chodź do nas, przedstawię Cię pozostałym.

Już wiem, po co pojechała do domu. Strój bizneswoman z lotniska zmieniła na czerwoną, obcisłą sukienkę sięgającą do kolan, na nogach miała czerwone szpilki, w uszach zawieszone małe kolczyki z chińskim lub japońskim znakiem z alfabetu.

Wyglądała oszałamiająco, kiedy podeszła do mnie i ujęła moją rękę.

Malik przywitał się pierwszy.

- Witamy w Londynie - mówił z francuskim akcentem, a jego uścisk dłoni miał moc imadła. Nie jestem ułomkiem, ale gość prezentował się, jakby pretendował do gry w NBA.

- Cześć Malik - z trudem powstrzymałem się od ...