Człowiek witruwiański (I) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (I)

... grymasu - cieszę się, że mogę Cię poznać.

- Eleonora, mów mi Elle - blondynka uśmiechając się przyjaźnie wyciągnęła dłoń na powitanie. Poczułem ulgę, kopia Malika mogłaby zmiażdżyć mi dłoń.

- Poznaj Alice - Nadia wczuła się w rolę gospodarza. Całkiem nieźle jej to wychodziło.

- Cześć - rzuciła Amerykanka i zaciągnęła się papierosem - pijesz wódę?

- Jasne - odparłem.

- To dobrze, bo Jura narzekał, że nie ma kompana do chlania - odparła z szyderczym uśmiechem.

Jura? Jurij Czernienko?

- Cześć szefie! - poczułem mocne klepnięcie w plecy. Za mną stał chudy jak patyk wysoki Rosjanin uśmiechając się krzywo. Z oczu biła ciekawość i... chęć rywalizacji? - Słyszałem, że masz ochotę spróbować się z Rosjaninem w piciu wódki?

- Cześć Jurij - wyciągnąłem dłoń i uścisnąłem rękę Rosjanina - chętnie się z Tobą napiję, ale najpierw coś zjem. Chyba, że chcesz żebym zaliczył szybki zgon.

- Szefie, to nie wchodzi w grę. Mamy szwedzki stół, jest kiełbasa, ogórki, chleb, a nawet smalec... Jeśli masz życzenie kucharz specjalnie dla Ciebie przygotował żurek, Nadia wymusiła to na nim.

- Cholera, ale się postarali - pomyślałem - Ok, poproszę w takim razie solidny talerz żurku, a kiełbasę i ogórki weźmiemy na zagrychę do wódki. Aha i Jurij - nie mów do mnie szefie, ok? Wystarczy Piotr albo Piotrek.

- Spoko sz... to znaczy Piotrek - wypalił Rosjanin. Ocenianie ludzi po wyglądzie to duży błąd.

W szybkim tempie pochłonąłem dwa talerze żurku i dziesięć minut później na ...

... stół wjechała taca z pięćdziesiątkami wódki.

- O kurwa - rzuciłem po polsku - ile jest tych lufek? - zapytałem Jurija.

- Pięćdziesiąt - odparł Rosjanin z niewinną miną - pomyślałem, że lepiej zamówić więcej żeby później nie chodzić do baru po pijaku po schodach.

Pięćdziesiąt. Dobrze, że jutro jest sobota.

- Stolicznaja - Jurij był najwyraźniej dumny z marki rodzimej gorzały - napijmy się za początek znajomości i dobrej współpracy.

- Wszyscy? - zapytałem pozostałych.

- Niee, to znaczy my tylko symbolicznie, po jednym kieliszku. Dla nas są przeznaczone inne trunki - odparli śmiejąc się z mojego pytania - nikt z nas nie jest w stanie wytrzymać tempa Jury.

Jura patrzył na mnie z wyzywającym uśmiechem - to jak, Polak kontra Rosjanin? Walczymy?

- Czemu nie - odparłem uśmiechając się do niego. Nie wiesz kolego, że jestem po tygodniowym treningu - wspomniałem w myślach alkoholowy cug, z którego wyrwała mnie Magda. Możesz mieć problem, żeby mnie pokonać.

Wódka była dobrze schłodzona i markowa, żadna podróba, które widujemy czasem w polskich sklepach.

- Ok, no to jedziemy - rzuciłem i spojrzałem na Jurę - po dwie?

- Oho, chyba w końcu mam twardego przeciwnika - uśmiechnął się i wypił dwie pięćdziesiątki.

Siedziałem między Nadią i Alice, po drugiej stronie miejsca zajęli Eleonora, Malik i Jura.

- Masz ochotę zapalić? - Nadia trzymała w rękach skręta.

- Pewnie - wziąłem od niej jointa i solidnie pociągnąłem - Niezły.

- Amsterdamski - odparła, ...