Człowiek witruwiański (II) - Opowiadania Erotyczne

Człowiek witruwiański (II)

... bezpieczeństwa a obok łóżka siedzi angielski glina, który natychmiast daje sygnał pozostałym.

- Szefie, obudził się! - krzyczy.

Sparks i Konarski po chwili wpadają do pokoju.

- Piotr Uznański? - pyta rudy drwal. Kiwam głową na znak zgody. Chcę zadać pytanie, ale Anglik wchodzi mi w słowo - Jesteś aresztowany za zamordowanie Nadii Dumitrescu i Eleonory Cloutier.

Z początku jego słowa nie docierają do mnie, chwilę później moja pamięć otwiera się.

Zaczynam dziko wyć i rzucać się na łóżku. Kaftan z ledwością wytrzymuje moje gwałtowne szarpnięcia. Widzę, że Konarski próbuje coś do mnie mówić, ale jego słowa nie docierają do mojej świadomości. Wszystko dzieje się jak w zwolnionym tempie. Kilka sekund później do pokoju wpada pielęgniarz ze strzykawką i przy pomocy gliniarzy, którzy siłą przytrzymują mnie nieruchomo robi mi zastrzyk.

Spadam w obezwładniającą otchłań nicości.

Raz po raz budzę się i zasypiam. Tak jest łatwiej. Obraz Nadii prześladuje mnie we śnie. Moja ukochana nic nie mówi.

- Nadia! - próbuję krzyczeć. Z moich ust nie wydobywa się żaden dźwięk, Nadia patrzy na mnie smutno swoimi pięknymi, brązowymi oczami i po chwili znika.

Znowu spadam w otchłań.

Podróż do Polski upływa w całkowitej ciszy, jem i piję nie czując smaku i zapachu potraw, nie odpowiadam na pytania próbujących ze mną rozmawiać policjantów. Co jakiś czas zagląda do mnie Konarski i przygląda mi się bacznie, jakby sprawdzając, czy nie oszalałem do końca. Staram się nie myśleć i ...

... tępym wzrokiem wpatruję się w okno, najpierw samolotu, a później radiowozu, który skutego przewozi mnie na Nowolipie.

W celi spędzam kilka dni. W końcu pojawia się Konarski.

- Jutro przesłuchanie. Potrzebujesz czegoś? - pyta wpatrując się we mnie badawczo.

Milczę patrząc w ścianę.

- Tak - odpowiadam w końcu - Chciałbym się wykąpać i ogolić. Dasz radę to załatwić?

- Myślę, że nie będzie z tym problemu - odpowiada - to nie czasy NKWD.

Goląc się patrzę w lustro. Zielone oczy, które tak kochała Nadia są wyblakłe i mętne. Ręce drżą i z trudem jestem w stanie utrzymać maszynkę. Wreszcie po kilku próbach udaje mi się pozbyć zarostu. Policjant, który pilnuje mnie cały czas zakłada mi na stopy i dłonie kajdanki, otwiera drzwi i prowadzi w stronę pokoju przesłuchań.

Pomieszczenie ma żółte, dawno niemalowane ściany, obok drzwi wisi tandetny obraz, a po lewej stronie zamiast ściany znajduje się lustro weneckie.

Otępiały z bólu bezmyślnie wpatruję się w drzwi, w dalszym ciągu mam skute ręce i nogi.

Do pokoju wchodzi Konarski. Patrzy na mnie przez chwilę.

- Chcesz kawy? - pyta.

Mechanicznie kiwam głową nie zastanawiając się nad tym co robię. Glina podtyka mi kubek pod usta i pozwala się napić. Kawa jest mocna, bez mleka i solidnie posłodzona. Tętno przyspiesza, a głowa zaczyna pracować w normalnym tempie.

- Papierosa?

Ponownie kiwam głową na znak zgody. Konarski wychodzi na chwilę.

Gdyby urodził się jakieś sto lat temu mógłby uchodzić za archetyp ...