Czas grozy (V). W posły do… - Opowiadania Erotyczne

Czas grozy (V). W posły do…

... nie raz!

Jakiś dziwny rodzaj rozkoszy ogarniał Marthę, przez to, że najpierw pozowała na cnotliwą, a teraz, że została rozszyfrowana, niemal poczytana za ladacznicę.

- Ach... No raz tak... Gdy byłam na północy... U Piktów.

Wiking rozochocił się.

- Opowiadaj, pani...

- Cóż... ci barbarzyńcy nie uszanowali obyczaju nietykalności poselskiej...

- Nastali na twą cześć niewieścią! I poselską. Tknęli cię!?

- To prawda... Znieważyli...

Potężny woj przyspieszył posuwanie piersi, podniecało go opowiadanie.

- Chcę posłuchać. Opowiadaj ze szczegółami!

- Cóż... wodzowie tych barbarzyńców, przywiedli mnie na polanę, wokół takich wielkich głazów, sterczących w górę, widno umieszczonych tak ręką ludzką, po czym... tam... na oczach swych wojowników porwali na mnie szaty...

- Ooo! To się rozpalili, jak zobaczyli twe piękne i obfite cyce!

- Niestety... dotykali mnie wszetecznie... brutalnie...

Eryk nie przestając suwać swego miecza pomiędzy kopułami, począł je jednocześnie gnieść dłońmi.

- O tak! Zapewne! Nie dziwię im się, że dotykali tych twoich dzbanuszków! Dotykali? Nie! Miętosili pewnie!? Całą czeredą?!

- Ano tak...

Oboje byli szalenie podnieceni sytuacją, wyznaniami. Marthcie sprawiało przyjemność nadstawianie biustu na pchnięcia Wikinga.

- Co jeszcze... co jeszcze ci robili???

- Wyzywali...

- Jak? Mów dokładnie!

- O Boże... to takie upokarzające...

- Mów!

Boleśnie zacisnął dłonie na jej piersiach.

- Mówili... ...

... krzyczeli... anglosaska kurwa... suka do jebania przez psy!

- Aaaa! Piktowie! Oni lubią okrucieństwa! Nie straszyli cię nimi???

Pika Normana dźgała mocniej, jakby sama miała zadawać okrutne ciosy. Trafiała w podbródek Marthy.

- Panie... toż to diabły wcielone... zapowiedziały mi, że wbiją mnie na pal...

"Ach ty moja suko! Ja też cię zaraz wbiję na pal! I to jaki twardy! Poczujesz! Wbiję, aż pomyślisz, że rozdzieram twoją cipę!"

- Ale tylko straszyli... przecie byś pani nie przeżyła tego...

Kolejny sztos trafił ją w usta, poczuła na nich mięsistą główkę tarana.

- Nie tylko straszyli... obawiam się, że to już zamiarowali... powstrzymał jeno ich kapłan.

- Jak to?

- Zamiast nadziewać mnie na pal... postanowili mnie nanizać na kamienną figurkę...

- Jaką?!

- Obrazującą męskie przyrodzenie... wielkie przyrodzenie...

Wiking wyobraził sobie okrutną scenę, stojącego na kamieniu druida z siwą brodą, a obok niego... kamiennego kutasa, wielkości karła. Do którego dzicy, ubrani w skóry wojownicy z maczugami, prowadzą nagą Marthę.

Podniecił się tym niemożebnie, poczuł chęć jak najszybszego ujrzenia kobiety nabitej na takiego fallusa.

- A wiesz pani... ja też tu trzymam waszego kapłana... jak to mówicie na niego - księdza... Zwą go Robert. A... przywołam go! Niech patrzy, jak chrześcijanka jest przyjmowana przez poganina!

Martha zawsze z bogobojną czcią odnosiła się do duchowieństwa. Zapewne dlatego tak łatwo uległa wpływom arcybiskupa. Dlatego też teraz, ...