Księżniczka na palu - Opowiadania Erotyczne

Księżniczka na palu

... kuzynkę i powiedział, że on tu nic nie pomoże. – Abi odsunęła się ode mnie i z nadzieją zapytała: – Może ty znasz jakiegoś maga?

Wzruszyłem tylko ramionami.

– Szkoda. – Abi znowu posmutniała.

Spojrzałem w jej wilgotne oczy i tym razem ja przycisnąłem ją do siebie, całując w jedno oko, potem w drugie, a następnie składając długi pocałunek na ustach dziewczyny. W tym czasie mój sztywny członek bezczelnie opierał się o brzuch Abi. Gdy przerwałem, odezwała się już z lekkim uśmiechem:

– Znowu ci stoi.

– Przepraszam – zawstydziłem się. Wydawało mi się, że nie jest to dobry moment na kombinowanie jak przelecieć panienkę.

– Nic nie szkodzi, to nawet fajne. Jako księżniczka jestem przyzwyczajona do takiego widoku. W naszym królestwie nieraz widziałam jak mężczyznom niskiego stanu stają członki na mój widok. To normalne. Tak powinno być.

– Miałaś nianię? – dopytywałem.

– Tak, ale jej nie udało się uciec. Nie wiem, co się z nią stało. Pewnie już… Nie mówmy o smutnych sprawach – zmieniła temat. – Wracamy na kanapę. – zadecydowała, po czym pociągnęła mnie w jej kierunku.

Spojrzałem jeszcze raz na żmiję w terrarium i niespodziewanie cała ta sytuacja, jej słowa, skojarzyły mi się z „Władcą pierścieni”, takim filmem.

– A ty umiesz czarować? – Zatrzymaliśmy się w połowie drogi do kanapy.

– Nie… Właściwie to znam jedno zaklęcie obronne. Rodzice kazali mi się nauczyć, abym potrafiła się obronić, gdyby coś mi groziło, przynajmniej do czasu, dopóki straż ...

... królewska nie przybędzie i mnie ochroni.

– Pokaż. – Zainteresowałem się, co to takiego mogłoby być.

– Nie… wolę nie, jeszcze nie całkiem je opanowałam. Poza tym to zaklęcie obronne. Mogę go używać tylko, gdyby coś mi groziło albo w obronie czyjegoś życia. – Delikatnie się zawstydziła.

– No pokaż, nie daj się prosić. – Byłem cholernie ciekawy. Z tej przyczyny jeszcze dla zachęty delikatnie pocałowałem ją w usta.

– No dobrze – zgodziła się. – Tylko nie ruszaj się i nic nie mów, żebym się nie zdekoncentrowała. Gdyby zaklęcie wymknęło mi się spod kontroli, mogłoby narobić szkód.

– Będę cicho – zapewniłem.

– To patrz.

Zamknęła oczy i złączyła dłonie w dziób, jakby miała w nich duży owoc i coś cichutko wymamrotała. Zaraz potem gwałtownie rozchyliła ręce, równocześnie otwierając oczy, a z jej dłoni wyskoczyła pomarańczowa kula o średnicy pięciu centymetrów, może nieco większa. Kula, skwiercząc, jakby się gotowała, zawisła w powietrzu wahając się po kilka centymetrów w różne strony. Wokół niej biły liczne mini pioruny, przynajmniej takie wrażenie ten efekt sprawiał. Abi ruchami dłoni i ciała wyraźnie walczyła o ustabilizowanie kuli. W końcu udało jej się to i kula nadal skwiercząc i bijąc mini piorunami, zawisła nieruchomo. Kilka sekund później Abi gwałtownie złączyła dłonie z klaśnięciem i kula w jednej chwili zniknęła z takim jakimś jakby chrumknięciem. Zaraz potem przez chwilę podmuchała na swoje dłonie.

– O rany, niezła sztuczka! – Byłem pod silnym wrażeniem tego, ...