Mandat (I) - Opowiadania Erotyczne

Mandat (I)

... kiepskim towarzyszem?

– Nie o to chodzi. Sądzę, że byłbyś wspaniałym towarzyszem. Ale nie dziś.

– Wolisz cierpieć w samotności niż wypłakiwać żale na mojej szerokiej, muskularnej piersi?

Westchnęłam. Co za uparty typek! Najgorsze było jednak to, że naprawdę bardzo mi się podobał i gdyby nie zaistniała sytuacja…

– Wcale nie wolę. Sama nie wiem – powiedziałam bezradnie, otulając się ramionami i kuląc na swoim miejscu. – Już nic nie wiem.

Wojtek nagle spoważniał. Uniósł kciukiem mój podbródek i z uwagą wpatrywał się w oczy, w których ponownie pokazały się łzy.

– Odwiozę cię do domu – powiedział stanowczo. – Poczekaj na mnie. Zapłacę i przyniosę nasze okrycia.

Skinęłam głową. Najdziwniejsze było to, że czułam ogromny żal. Dlaczego tak łatwo zrezygnował? Nie, to już była przesada. Muszę się w końcu zdecydować – chcę się upić i pozbywając wszelkich hamulców moralnych przespać z nieznanym mi facetem, czy też upić i kiedy już wypłaczę wszystkie łzy, pójść spać?

Sięgnęłam po telefon. Miałam tam ponad sto nieodebranych połączeń od Adama.

I co z tego? Czyżby chciał przeprosić i błagać o wybaczenie? A co z zaufaniem? Jak zamierzał odzyskać coś, co było tak ważne, tak fundamentalne dla każdego związku?

– Proszę, twój płaszcz – Wojtek otulił mnie prochowcem. – A taksówka już czeka przed wejściem.

– Szybki jesteś.

– Czasami – leciutko się uśmiechnął.

Milczałam całą drogę, to zastanawiając się czy nie zaprosić Wojtka do środka, to znów czy mimo wszystko nie porozmawiać z Adamem. Bynajmniej nie po to, by od razu mu wybaczyć. Zamierzałam wpierw odpracować karczemną awanturę i zmieszać jego ego z błotem. A potem? Potem się zobaczy.

Jak się okazało, to los postanowił za mnie podjąć decyzję.