Czarci Jar (V). Złe słońce - Opowiadania Erotyczne

Czarci Jar (V). Złe słońce

... go.

Na chwilę znieruchomieli. Rafał złapał ją za ramiona, przewrócił na bok, przetoczył się na nią i teraz to ona leżała na plecach. Nawet przez chwilę z niej nie wyszedł. Przygniótł ją do łóżka.

– Jesteś pewna?

– Jestem, a teraz kochaj się ze mną.

*

Na stołówce nie było tłoczno. Kilkanaście osób nie było w stanie wypełnić sali. Seweryn podniósł się i skinął dłonią na widok Rafała i jego dziewczyny. Kelnerka widząc nowych gości, również skierowała się w ich stronę.

– Zapraszam do nas – przesunął talerze, robiąc im miejsce przy stole.

– Znowu się spotykamy – Lena uśmiechnęła się do dziewczyny.

Obydwie pary czuły się ze sobą coraz swobodniej. Rozmawiali na luźne tematy, dopóki pracownica nie przyniosła śniadania dla nowo przybyłych.

– Karmią tutaj wybornie – Seweryn był już przy kawie, którą zawsze wypijał po śniadaniu.

– Co do tego, nie ma najmniejszych wątpliwości – zgodził się Rafał.

Przez kolejne minuty starsze małżeństwo pozwoliło zjeść śniadanie swoim znajomym. Kilka osób zdążyło już opuścić salę, kiedy Mirka jako ostatnia, odsunęła od siebie talerz.

– Trzeba dbać o linię, prawda? – zażartowała.

Mając obok siebie poznaną wcześniej kobietę czuła się trochę dziwnie. Z jednej strony budziła jej sympatię. Była piękna i sprawiała wrażenie osoby z klasą. Niestety dokładnie te same przymioty peszyły dziewczynę. Pół na pół. Do tego dochodziła różnica wieku.

– Chyba tak zgrabna dziewczyna, jak ty, nie ma z tym najmniejszych problemów – ...

... sąsiadka uśmiechnęła się do niej serdecznie.

– To samo mogłabym powiedzieć, o pani.

– Jaka znowu pani? Chyba powinnam się obrazić.

– Przepraszam, chciałam powiedzieć, o tobie – Mirka czuła, że piecze ją twarz.

– Tak już lepiej – czarujący uśmiech wykwitł na ustach kobiety – swoją drogą, zamierzam dzisiaj skorzystać ze strawy duchowej, jaką serwują nasze dobrodziejki. Może pójdziemy razem?

Dziewczyna błyskawicznie spojrzała na Rafała.

– A cóż to za ukradkowe spojrzenia? – Lena udała oburzoną – czyżby twój chłopak trzymał cię tak krótko? Oj... a co z równouprawnieniem?

– Nie skąd, nie o to chodzi – próbowała się bronić.

– Świetnie w takim razie spotkajmy się przed hotelem... powiedzmy o... czternastej?

– W porządku – Mirka starała się nie patrzeć w stronę partnera, nie chcąc być posądzoną o uległość.

– Skarbie, teraz już możesz patrzeć na swojego ślicznego chłopaka – tym razem to Rafał się zarumienił.

– Skoro nasze panie wybierają się na jakieś idiotyczne wykłady, może skoczymy na spacer i rozejrzymy się po okolicy? Co ty na to?

– Dla mnie bomba – Rafał skrzywił się po ostatnim łyku kawy.

*

Jurek ocknął się nagle. Właśnie. Nie obudził się, po prostu gwałtownie odzyskał przytomność targany niejasnym lękiem. Rozejrzał się szybko po pokoju. Przy stoliku zauważył czyjąś sylwetkę. Zmrużył oczy.

– Lucyna?

– No proszę, obudził się nasz biedaczek – kobieta nie podniosła się z fotela.

Mężczyzna wstał zbyt gwałtownie i zakręciło mu się w ...