Plugawa Arleta (III). Dotyk mroku - Opowiadania Erotyczne

Plugawa Arleta (III). Dotyk mroku

... odstraszy, że zrezygnuje i zostawi mnie samego. Jednak nie. Poszedłem do kuchni, przyniosłem sok pomarańczowy i zrobiłem dwa mocne drinki. Już miałem wziąć szklankę do ust, kiedy sąsiadka mi przerwała.

– Może jakiś toast?

– Jaki?

– Na przykład za mnie? Za Celestynkę, cudowną sąsiadkę.

Zawiesiłem się na moment. Zastanawiałem się, czy te słowa przejdą mi przez gardło.

– Za Celestynkę, cudowną sąsiadkę – poszło gładko.

– Dobrze Wiktor – puściła mi buziaka w powietrzu – grzeczny chłopczyk.

Wznieśliśmy toast. Niebo za oknem siniało coraz bardziej. Cienie w salonie wyszły na żer. Wydłużyły się i próbowały zaanektować pomieszczenie. Podniosłem się, dorzuciłem do kominka i zapaliłem dużą lampkę nocną. Złość wychodziła ze mnie wprost proporcjonalnie do ubywającego alkoholu w szklance. Spojrzałem na Celestynę. Miała rozpuszczone włosy.

– Dlaczego ubierasz się jak purytanka?

– Jeszcze nikt mnie o to nie zapytał. Po prostu lubię taki styl. Nie odpowiada ci?

– Przecież to nie moja sprawa.

– Nie wiem, Wiktor. Nasza społeczność żyje według innych zasad. Sprawy naszych mieszkańców są naszymi sprawami.

– Co to za bzdura? To jakaś komuna?

Zaśmiała się.

– Proszę cię, to żadna komuna. Po prostu jesteśmy jak jedna wielka rodzina.

Przygotowałem kolejnego drinka. Czułem już zbawienny szum w głowie, ale miałem ochotę na więcej. O dziwo sąsiadka nie protestowała i nie ustępowała mi na krok.

– Kolejny drink, kolejny toast – uniosła szklankę.

– Jaki ...

... teraz?

– Może tym razem, za Wiktora. Milutkiego sąsiada.

Wypiliśmy i znowu zapanowała cisza. Ogień strzelał wesoło w kominku. Sięgnąłem po papierosa.

– Zaczekaj – powstrzymała mnie i podała mi duże brązowe cygaro – mam tutaj coś dla ciebie.

– Dziękuję.

Zapaliłem i się zaciągnąłem. Nie było tak mocne, jak się spodziewałem. W powietrzy kłębił się siwy dym, który pachniał nieznanym mi zapachem.

– Niezłe, gdzie je kupiłaś?

– Sama zrobiłam – wyjęła drugie cygaro i również zapaliła – liście zwijałam na własnych udach.

– Żartujesz?

– Nie dlaczego? – mimo wszystko na jej ustach błąkał się uśmiech – nie podoba ci się ten pomysł?

– W zasadzie, podoba mi się.

– No ja myślę – dmuchnęła w moją stronę gęstą chmurę.

Być może cygaro było mocniejsze, niż się spodziewałem. Szybko zakręciło mi się lekko w głowie. Kiedy dopiłem drugiego drinka, czułem się pijany. Może nie jakoś strasznie, ale jednak. Nie byłem pewny, jak długo siedzieliśmy razem. Mogła upłynąć godzina albo trzy. Za oknem ciemniało, choć to z kolei o niczym nie świadczyło. Niebo nad Miechowickim Lasem miało swoje kaprysy.

– Zwolnili mnie z pracy – otwarłem się przed nią niespodziewanie nawet dla samego siebie.

– Żartujesz?

– Mówię prawdę.

– Na twoim miejscu nie martwiłabym się tym za bardzo. Taki twardziel jak ty, z pewnością znajdzie coś ciekawszego.

– Obyś miała rację.

Celestyna milczała, przypatrując mi się zagadkowo. Jakby się nad czymś zastanawiała.

– Wiesz co? Na takie ...