Morderca z Przedmieścia - Opowiadania Erotyczne

Morderca z Przedmieścia

... dolną wargę. Ciężko będzie ustalić, kim jest ofiara.

Wstałam i zaczęłam rozglądać się dookoła w poszukiwaniu dowodów. Na pierwszy rzut oka nic nie wzbudzało podejrzeń. No, ale czego spodziewać się po ciemnym zaułku, w którym stoją tylko śmietniki i worki z odpadami.

Mateusz rozmawiał z jakąś roztrzęsioną kobietą. Gestykulowała rękoma, w oczach miała łzy. Mateusz słuchał jej dokładnie, co chwilę kiwając ze zrozumieniem głową.

- O, mała! Ty już tu?! – Robert szedł w moją stronę. Uśmiechnął się upiornie, chwaląc się swoim żółtawym uzębieniem.

- Gdzie patolog? – zapytałam.

- Już idzie.

Konstantyn był naszym patologiem. Świetny w swoim fachu facet. Zawsze wykonywał swoją robotę starannie i dokładnie. Nigdy nie lekceważył, żadnego szczegółu, co było w tej pracy bardzo ważne. Długie blond włosy sięgały mu do ramion. Teraz miał je spięte w koński ogon. Wesołe brązowe oczy i perkaty nos dodawały mu uroku.

- Cześć Daria! – powitał mnie wesoło.

- Cześć. Dobrze, że jesteś.

Konstantyn pochylił się nad denatem. Przyjrzał się ranie.

- Cios tępym narzędziem w potylice. Prawdopodobnie metalowa rurka. – Ubrał rękawiczki i delikatnie dotknął rany. – To nie było, zapewne, przyczyną śmierci. Po ciosie mógł stracić przytomność, ale na pewno nie życie.

- Rurka, mówisz. – Coraz intensywnie skubałam dolną wargę. Wzięłam aparat do ręki i zaczęłam wszystko dokładnie fotografować. Pozycje ciała, ranę na głowie, plamy na spodniach, włos na kurtce. WŁOS NA KURTCE! Długi ...

... i jasny, denat miał włosy krótkie i ciemne.

- Włos – powiedziałam do patologa. Ten przyjrzał mu się.

- Ciekawe! – Pęsetą włożył go do przeźroczystego woreczka. Woreczek podał mi. Zaczęłam dokładnie oglądać jego zawartość. Westchnęłam z niezadowolenia. Nie ma cebulki. To utrudnia nieco sprawę.

Wróciłam do fotografowania. Dokładnie sfotografowałam buty, głównie podeszwy. Konstantyn obrócił denata na plecy. Miał ciemne pręgi na szyi.

- Mamy przyczynę śmierci. – powiedział wskazując palcem poziomy, siny odcisk. – Drut lub cienka żyłka. Więcej będę mógł powiedzieć po sekcji zwłok.

- Ma rany na nadgarstkach – powiedziałam fotografując każdy szczegół. – Głębokie.

- Bardzo – gwizdnął. – Wygląda na coś w stylu drutu kolczastego.

Skrzywiłam się. Wstałam powoli.

- Cześć. – Mateusz chował notes do tylnej kieszeni dżinsów.

- Hej.

Podszedł do Konstantyna i zaczął omawiać wszystkie szczegóły. Robert podszedł do mnie.

- Nie za straszny widok, jak dla takiej delikatnej osóbki – zapytał.

- Ależ skąd, że znowu – warknęłam niezadowolona.

- Ach kobiety – westchnął.

- Wiesz, nie chcę cie martwić, ale rozmawiasz z kobietą, która skończyła studia chemiczne i medyczne, i jeszcze kilka innych, o których nie miałeś pojęcia, że istnieją. – Chciałam się na nim odgryźć. – Czyli o jakieś trzy kierunki więcej od ciebie.

- Ale nadal jesteś kobietą, drobną i bezbronną.

- Niby tak, ale to ja zarabiam kupę kasy i jeżdżę służbowym samochodem. Ty tylko stoisz na ...