Elektrostatyka - Opowiadania Erotyczne

Elektrostatyka

... chwytając ją za piersi. Nigdzie im się nie spieszyło, rozkoszowywali się więc swoją bliskością, czerpiąc z niej ogromną przyjemność. Nie wiedzieli ile czasu to trwało, ale w końcu oboje doszli. Opadli na plecy, wyrównując oddech.

- Ej, wiesz co? Chyba poprawiła nam się kondycja. – odezwała się po chwili Ania.

- Chyba masz rację. – uśmiechnął się. – Ej, wiesz co? Chyba cię kocham.

- Chyba? – dziewczyna uniosła brew.

- Chyba bardzo. Zamknij oczy, kochanie. - poprosił.

- Ok.

Paweł schylił się i wyciągnął spod łóżka pudełko na buty, w którym znajdowało się jeszcze inne, znacznie mniejsze i bardziej eleganckie.

- Już.

Ania otworzyła oczy i ujrzała przed sobą wyciągniętą dłoń Pawła, a w niej uchylone pudełeczko z pierścionkiem.

- Chyba wiesz, o co chciałbym cię spytać.

- Chyba wiem. – jej oczy wypełniły się łzami. – Jesteś pewien?

- No skoro pytasz, to może lepiej jeszcze się zastanowię. – odparł poważnie. – Żartowałem, głuptasku. – pogłaskał ją po nosku, gdy dziewczyna opuściła głowę i zaczęła chlipać.

- Domyśliłam się. – gdy Paweł spojrzał jej w twarz, obdarowała go figlarnym uśmiechem.

– W naszym związku to ja jestem królową sarkazmu.

- Acha, zapamiętam. A czy Jaśnie Pani zgodzi się wyjść za mnie?

- Oczywiście, że tak! – Ania odrzuciła pozory i pozwoliła, by Paweł wsunął jej na palec pierścionek. Po chwili znowu smakował usta swojej świeżo upieczonej narzeczonej.

- Tak z ciekawości... Planowałeś to od dawna, czy to był spontan? – ...

... zapytała, gdy już oderwali się od siebie.

- To pierwsze. Przecież mnie znasz. Chciałem, żebyśmy przetrwali spokojnie ten semestr. Spontaniczność to nie moja domena. – wyszczerzył zęby.

- Miałam już w życiu dość niespodzianek, chociaż ta sprawiła mi akurat wielką radość. – dziewczyna obracała dłoń z pierścionkiem na wszelkie sposoby.

- Cieszę się. Wiesz, a tak poza tym, to trochę głupio, że gdy spotykaliśmy się w naszym „kręgu”, to jedynie ty i ja pozostawaliśmy niezaręczeni. Podjąłem więc odpowiednie środki, by to naprawić.

- I bardzo dobrze. – rzekła, przytulając się do Pawła.

- Mam taką teorię na nasz temat. – zaczął. – Pamiętasz co nieco z fizyki odnośnie ładunków elektrycznych?

- Owszem, ale nie przepadałam za tym przedmiotem.

- Ja też nie, ale można powiedzieć, że my jesteśmy jak te ładunki. Ty ujemny, ja dodatni. Pod wieloma względami jesteśmy od siebie różni. Może to właśnie dlatego ulegliśmy sile przyciągania i zakochaliśmy się w sobie?

- Według mnie tłumaczenie miłości jakimikolwiek teoriami jest bez sensu. Ale jeżeli nasza córka będzie mieć problemy z tym zagadnieniem, to możesz jej to tak zobrazować. Nie mam nic przeciwko. – poklepała narzeczonego po ramieniu. – Poza tym łączy nas wiele wspólnego. Oboje przeżyliśmy przykładowo zawód miłosny w liceum i przede wszystkim oboje mamy taki sam priorytet w życiu. Nas. – stwierdziła, patrząc Pawłowi w oczy.

- Kocham cię, Aniu. – powiedział, starając się, by jego głos wyraził wszystko, co czuł do ...