Córka Architekta (V) - Opowiadania Erotyczne

Córka Architekta (V)

... próbują wykreować nadczłowieka. Cieszę się, że to nie dotyczy pani Alicji. Wtedy stanowiłaby zagrożenie, i kto wie, być może trzeba by ją usunąć...

– Nikt nie skrzywdzi Alicji – powiedziałem hardo.

– Zapewniam, że nikt nie ma zamiaru – uniósł rękę w geście przysięgi. – A czy zna pan jej twórcę?

– Myślałem, że to pan, panie Gustawie, powie mi kto za tym stoi – przyjąłem nieco inną taktykę.

– Baltazar, niezrzeszony Architekt. Był kompletnym szaleńcem. Działał tu parę lat temu, ale w końcu się doigrał.

– Jak mam to rozumieć? – zbladłem.

– Zginął – pstryknął palcami.

– Kiedy? – Niewiele brakowało, a spadłbym z krzesła.

– Trzy lata temu. Wyleciał w powietrze.

Uff... Baltazar może i jest lekko zbzikowany, ale lubię go. Wychodzi na to, że sfingował swoją śmierć, żeby gildie się od niego odczepiły. Dlatego mieszkał na odludziu, rzadko wychodził z domu, a antena na dachu wyciszała impulsy. Ukrywał się. Wypiłem do końca piwo.

– Rzeczywiście, Alicja kiedyś wspominała coś o jakimś wybuchu – przytaknąłem udając zmartwienie. Nie mogłem mieć pewności, że Gustaw mnie nie okłamuje. W końcu jeśli rozmawiał z Alicją, wystarczyło zapytać o jej ojca, a ona na pewno potwierdziłaby, że ten wciąż żyje. – A mógłby mi pan przybliżyć to całe tabu i sprawę gildii?

– Tabu jest oczywiste: to rzeczy bezwzględnie zakazane, jak przywracanie zmarłych do życia. A gildiami niech się pan nie przejmuje, nie powinny znajdować się w kręgu pańskich zainteresowań.

– A pan jaką ...

... gildię reprezentuje? – Przypomniałem sobie o ich rywalizacji.

– Czas na mnie – wstał od stołu zostawiając nieruszoną kawę. – Cieszę się, że mogliśmy porozmawiać. Dziękuję za pomoc. Zapewniam, że już nikt nie powinien państwa niepokoić. A dla pana dobrze by było, gdyby zapomniał pan o całej sprawie.

– Jakiej sprawie? – zapytałem głupio udając amnezję. Na jego twarzy zagościł cień uśmiechu, skłonił i poszedł w cholerę.

Zdjąłem buty, pogłaskałem Kolię i rzuciłem się na kanapę. Rany, co za dzień. Wolałem się więcej nie mieszać do rzeczy, których mój rozum nie pojmuje. Alicja siedziała obok w fotelu. Czytała opowiadania Tarasa Szewczenki. Smyrałem ją po nodze, ale nie reagowała. Po przyjściu z pracy się nie przebrała, miała na sobie ładne cieniutkie rajstopy i wyjściową sukienkę. Położyłem jej stopę na kanapie i zacząłem masować.

– Gdzie byłeś tak długo? – zapytała.

– Zostawiłem wczoraj zegarek u Baltazara, pojechałem po niego – wymyśliłem na poczekaniu.

– Zostawiłeś zegarek? – zapytała unosząc wzrok znad książki.

– Ale miałem ciężki dzień... – westchnąłem. Masowałem palce jej stopy i delikatnie głaskałem łydkę. – Padam z nóg.

– Ale ochotę na igraszki ze mną to masz? – Wyczułem w jej głosie pretensję. Zapomniałem o czymś?

– Pieszczenie ciebie tylko dodaje mi sił – puściłem jej oczko.

Przybliżyła nieco fotel i dołożyła drugą stopę. Masowałem je powoli. Uwielbiałem rajstopy. Nie wiem, skąd u mnie taki fetysz nóg, ale dla zabaw kobiecymi kończynami dolnymi ...