Ciało pedagogiczne (I): Dzień Nauczyciela - Opowiadania Erotyczne

Ciało pedagogiczne (I): Dzień Nauczyciela

... pierwszą, lepszą zapyziałą nimfomankę! Rany, co ona teraz zrobi!? Co będzie, gdy to się wyda!? Wpadła w bagno po uszy! Kurwa mać!

Gdy wyszła z kąpieli zadzwonił telefon. Po drugiej stronie usłyszała głos narzeczonego - Mariusza, który prowadził własny gabinet dentystyczny.

- Cześć, skarbie.

- Cześć - starała się zakamuflować swoje przygnębienie.

- Oj, coś jestem nie w humorze - Mariusz znał doskonale jej nastroje.

- Zgadza się. Miałam kiepski dzień - przyznała mu rację.

- To pewnie ze spotkania nici? - zapytał niepewnie Mariusz.

- Tak, damy sobie dzisiaj spokój - potwierdziła Beata. - Głowa mało mi nie pęknie.

- To może chociaż wpadnę na chwilkę cię pocieszyć, pomasować, co? - nie poddawał się jej narzeczony.

- Nie, dzięki Mariusz, ale naprawdę nie trzeba. Zaraz walnę się do łóżka i zamierzam spać do jutra.

- Jak chcesz, skarbie. Dobrej nocy.

- Dobranoc. Śpij dobrze.

- Pa.

- Pa.

Nie mogła jednak zasnąć. Wspomnienie dzisiejszego dnia, nie pozwalało jej na to. Ze wzrokiem utkwionym w suficie, rozmyślała o swoich problemach, które nagle stały się tak olbrzymie jak Mount Everest. Z letargu wyrwał ją kolejny telefon.

To był Konrad.

- Dobry wieczór, nie przeszkadzam - czuła kpinę w jego słowach.

- Przestań błaznować! Czego chcesz!? - rzuciła mu w odpowiedzi.

Słuchawkę wypełnił śmiech młodego Karskiego.

- A co mogę chcieć? Usłyszeć kilka miłych słów przed snem od ulubionej nauczycielki - zakpił.

- Mało ci jeszcze!? ...

... Daj mi spokój! - rzuciła do słuchawki.

- O nie, belferko! Nie pozbędziesz się mnie póki nie usłyszę czegoś miłego - Konrad zaprotestował. - Na przykład jaki byłem dzisiaj wspaniały.

Beata westchnęła ciężko. Głupi namolny gnojek! Będzie się teraz chełpił przed nią swoim tryumfem!

- Byłeś doskonały - przyznał chcąc ograniczyć do minimum rozmowę z chłopakiem. - Dawno nikt mnie tak dobrze nie wypieprzył! Naprawdę, byłam w siódmym niebie.

- Zaczynasz rozumieć o co chodzi - pochwalił ją Konrad. - Będziemy stanowili świetny zespół.

- Zespół!? - zdziwiła się Beata. - Zespół to taki twór, gdzie ludzie współpracują, a nie się wykorzystują! Pomyliło ci się coś chłopcze!

- Nic mi się nie pomyliło - mruknął młody Karski. - Czy dżokej i koń to zespół?

- Tak, ale co to ma...

- A właśnie, że ma! - zaśmiał się Konrad. - Dzisiaj byłem dżokejem, a ty klaczą. Czyż nie doskonale cię ujeździłem?

Beata milczała zła, że w ogóle podjęła temat.

- Pytam, czy dobrze cię ujeździłem - chłopak niecierpliwie spytał drugi raz.

- Przecież powiedziałam, że doskonale.

- No, i tak trzymaj! Dobranoc.

- Aha.

- Czy wszystkim w nocy mówisz "aha" na pożegnanie?

- Dobranoc, przepraszam.

- Ok.. Nie mogę się doczekać jutra - wyznał. - To zupełnie co innego patrzeć na ciebie, gdy prowadzisz lekcje z perspektywy tego co się dzisiaj stało. Te wszystkie dzieciaki nieświadome tego, że ja, ich kumpel robię z tobą takie rzeczy.

- Konrad, mam nadzieję, że nie będziesz tego ...