Licencjat z korupcji - Opowiadania Erotyczne

Licencjat z korupcji

... zasłużyć, a przesunięcie trzech akapitów, nawet bardzo długich, to żadna zasługa.

- Idziemy dalej. Co my tu mamy? ...był jednym z najbardziej popularnych pisarzy austriackich w latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku. Zgadza się, ale styl encyklopedyczny nie bardzo nam pasuje i, póki co, to gołosłowne stwierdzenie. My najpierw podamy fakty i na ich podstawie wyciągniemy takie podsumowujące wnioski. Zrobimy tak: Pierwsza nowela autora – Tu wstawimy albo po prostu nazwisko, albo zastąpimy je jakimś synonimem. Pasowałoby

, [1] ale skoro piszemy po polsku, to będzie trzeba znaleźć coś innego. Może jakieś nawiązanie do jego felietonów i poezji? Zobaczymy potem. – która ukazała się drukiem w tym samym roku, 1904, w którym – tu znów nazwisko albo inne określenie – obronił pracę doktorską, nie została zrazu zauważona przez szersze rzesze czytelników. – W tym miejscu potrzebujemy odnośnik do literatury. Później znajdziemy odpowiedni pasaż w jego autobiografii. Wstawiamy

. [2] Tak samo za słowem „nowela” i za „pracą doktorską”. Musimy przecież powiedzieć, jakie są tytuły i gdzie, kiedy i przez kogo zostały wydane. Widzisz wszystko?

- Aha. – zielone oczy pierwszy raz w życiu widziały, jak się produkuje tekst z prawdziwego zdarzenia.

- Następne zdanie: Dopiero nowele publikowane na początku lat dwudziestych, przede wszystkim „List nieznajomej” – tu znowu przypis – spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki – przypis – i zapewniły autorowi dużą ...

... popularność. Miarą tego sukcesu jest na przykład to, że „List nieznajomej” doczekał się aż trzech ekranizacji – trzy przypisy – z których pierwsza, z roku 1948, stanowi jedno z najbardziej znanych dzieł Maxa Oppenheimera, patrona głównej nagrody corocznego festiwalu filmowego w Saarbrücken. – To każdy wie. Możemy zostawić bez odnośnika.

- W życiu bym tego tak nie napisała.

- Właśnie teraz piszesz. Pewną trudność stanowić będzie tylko znalezienie cytatów na potwierdzenie tego entuzjastycznego przyjęcia przez krytykę. W internecie tego nie znajdziesz, ale jest u nas w bibliotece zbiór nowel, stare wydanie, z pięćdziesiątego któregoś, i tam jest długi wstęp, bardzo dobrze zrobiony. Na pewno widziałaś tę książkę. Musiałaś ją mieć w ręku. Tam na pewno coś będzie. W poniedziałek sprawdzimy... Co? Nie widziałaś? – Kniaziewski udał zdziwienie.

- No, właśnie nie. Wstyd się przyznać.

- A jak czytałaś? Bo „List” akurat musiałaś przeczytać do tej pracy. Przerobić od A do Z, przez wszystkie litery alfabetu po kolei. Kupiłaś w Amazonie? Ściągnęłaś z Projektu Gutenberg?

- Nie. Po polsku przeczytałam. – studentka spojrzała na swojego doktora-wybawiciela jak ktoś, kto prosi o wybaczenie, wiedząc oczywiście, że żadna kara jej już nie groziła.

- Co?! – wybawca znów udał zdziwienie. – Wiesz, że powinienem cię teraz wyrzucić za drzwi? Tłumaczenie czytała. Phi! Ale tego nie zrobię. – przestawił swoje krzesło bliżej jej krzesła, pochylił się ku niej, dłońmi przykrył jej kolana i patrząc ...