Brother in law (IV) - Opowiadania Erotyczne

Brother in law (IV)

... byłoby miło, że będą go kojarzyć z taką dziewczyną?

– Z jaką „taką dziewczyną”?

– Z taką z niewyparzonym jęzorem!

– Znałam Alexa bardzo dobrze, lepiej niż niejeden z was i wiem, co by mu się spodobało, a co nie. Wiem, że nie byłby zadowolony widząc tylu gości. I byłby dumny z mojego, jak to nazwałeś, występu. Lubił mój niewyparzony jęzor. Lubił też tego pajacyka - to mówiąc wyrwała mu go w końcu. Naderwała jednak rączkę. To przepełniło czarę goryczy. Popłakała się. Z żalu nad Alexem, nad popsutą zabawką, wreszcie nad sobą i swoim losem.

– Nie trzeba było szarpać.

– Odwal się!

Ruszyła dalej do wyjścia. Prawie biegła. Nie chciała go oglądać. Nie chciała na niego patrzeć. Nie chciała, by on patrzył na nią. W tym czasie lunęło jak z cebra. Schowała się pod drzewami by wyjąć parasol. William był tuż za nią.

– No i twój pajac zmókł – stwierdził.

– Jeszcze się przeziębi biedaczek – dodała zgryźliwie.

– Jesteś niezmiernie dla mnie miła.

– Odpłacam ci tylko pięknym za nadobne. To ty się do mnie uprzedziłeś od samego początku i dajesz mi to do zrozumienia na każdym kroku. Nawet na pogrzebie brata. Nie wiem, czy masz to wrodzone, czy tylko ja tak na ciebie działam

– Mógłbym zapytać o to samo – burknął – Z resztą, czy to ja się uprzedziłem? Mam ci przypomnieć, kto nawymyślał mi od idiotów.

– Gdybym nie miała do tego podstaw...

– I pomyśleć, że Alex mówił, że jesteś nieśmiała, wstydzisz się ludzi i wystąpień. Jakoś po tobie tego nie ...

... widzę.

– Tak mówił? Kiedy?

– Nie ważne.

Wygrzebała w końcu parasol, rozłożyła go i ruszyła dalej. Chciała być jak najdalej Williama. Wiedział, że nie lubi występować publicznie. Dlatego ją poprosił!

– Gdzie idziesz? – nie odpuszczał.

– Na autobus. Jadę do domu.

– W taką ulewę?!

– I tak już zmokłam. Z resztą, nie wiem jak u ciebie, w wyższych sferach, ale u nas, w podrzędnej kaście roboli, deszcz nie stanowi przeszkody do funkcjonowania, chodzenia po zakupy i do pracy. Normalna rzecz, że kapie z nieba.

– Nie wygłupiaj się. Zaczekaj – chwycił ją za nadgarstek i zatrzymał.

– Na co niby? Może nie wyglądam, ale nie bawi mnie przesiadywanie...

– W moim towarzystwie?

– Nie ja to powiedziałam.

– Ale pomyślałaś.

– To już twoja interpretacja. A z resztą... ja nie myślę, pamiętasz?

Przekrzykując się wzajemnie doszli do parkingu. Tam, ponownie chwycił ją za rękę i zatrzymał.

– Odwiozę cię do domu.

– Obejdzie się. Nie musisz się wysilać – wyrwała mu się, ale pochwycił ją znów. Tym razem mocniej. Otworzył drzwi samochodu.

– Dziś proponujesz mi mercedesa? Hm... kolejny wóz do kolekcji zabawek dla dużych chłopców?

Wciągnął powietrze.

– Nalegam.

– To ja nalegam. Zostaw mnie w spokoju – wyszarpnęła się mu.

– Do diabła, dziewczyno!

– Czyżbyś zapomniał, że postanowiłeś się mną nie opiekować?

– O co ci chodzi?

– Nie rozumiem skąd od razu w tobie taka chęć żeby mi pomagać. Raz pałasz do mnie nienawiścią, a zaraz potem proponujesz ...