Mokra Włoszka (III) - Opowiadania Erotyczne

Mokra Włoszka (III)

... nakryto jasnym obrusem i przyozdobiono świeżo ciętymi kwiatami oraz dwiema, tlącymi się świecami. W momencie, gdy się zatrzymaliśmy, obok nas pojawił się drugi kelner, który to sprawnym ruchem odebrał od nas płaszcze, natomiast drugi pracownik odsunął Valentinie krzesło. Usiadłem chwilkę po niej, w chwili, gdy kelner, wyuczonym gestem położył naprzeciwko nas niedużą, ale elegancko oprawioną kartę dań.

- Będę dzisiaj do Państwa dyspozycji, proszę dać znak jak tylko będą Państwo gotowi – mówił elegancką angielszczyzną, po czym powędrował kilka metrów dalej.

Blask świec odbijał się w pięknych oczach Włoszki, a cienie tańczące na jej twarzy i Chopin sączący się w tle, tworzyły niezwykle intymną atmosferę. Po chwili przeglądania menu, zdecydowaliśmy się na zamówienie. Kelner podpłynął szybkim krokiem i zaoferował drobne przekąski oraz wino, które miało uprzyjemnić nam oczekiwanie na główne danie.

- Zauważyłem, że nie masz obrączki na palcu. Dlaczego? Zdjęłaś specjalnie dla mnie? – rozpocząłem niepewnie z grubej rury. Włoszka uśmiechnęła się nieśmiało i schowała dłoń pod stół.

- Nie, to nie tak. Sprawa z moim małżeństwem jest skomplikowana – odpowiedziała.

- Ale nie przeze mnie, prawda? – zapytałem cicho.

- Nie, to dzieje się od dawna. Obrączkę zdjęłam dzisiaj rano. Chciałam być z Tobą i tylko z Tobą. Chciałam na chwilę zapomnieć o tym, co czeka mnie w domu – kontynuowała.

- Nie chcę być wścibski, ale jeśli chcesz o tym porozmawiać to jestem do Twojej ...

... dyspozycji – starałem się być ostrożny, nie chciałem jej urazić ani zasmucić. Jej dłonie ponownie pojawiły się na stole. Dotknąłem ich opuszkami palców.

- Normalnie powiedziałabym, że nie. Nie rozmawiam o swoich prywatnych sprawach – ucichła.

- Ale … – pomogłem jej.

- Ale czuję, że z Tobą mogę i chcę rozmawiać – skwitowała.

- Chętnie wysłucham, a jeśli będę potrafił to także pomogę – szepnąłem i wsunąłem do ust mały kawałek dojrzałej Goudy.

- Pobraliśmy się dość wcześnie, osiem lat temu, choć znaliśmy się krótko. Jak dotąd On był moim pierwszym i jedynym mężczyzną. Na początku było nam dobrze, rozumieliśmy się doskonale. Była pasja, radość i chęć życia – potok słów zaczął płynąć nieprzerwanym strumieniem. Obserwowałem jej poważną minę, nie spuszczając z niej wzroku.

- Cztery lata temu na Świat przyszedł Paolo. Od tamtego czasu powoli zaczęliśmy tracić ze sobą kontakt. Pozornie nic się nie zmieniło - pracę mamy tą samą, mieszkamy w tym samym miejscu, ale w tle nastąpiły zmiany – urwała krótko.

- Jakie zmiany? – dopytywałem.

- Do niedawna sądziłam, że to moja wina. Poświęcając dziecku bardzo wiele czasu, zaczęłam zaniedbywać męża – spuściła wzrok.

- Myślę, że to naturalne. Ale na pewno nie jest to Twoją winą. Czy Twój mąż chciał mieć dziecko? – drążyłem temat, bojąc się, że tym samym przekraczam granicę.

- Tak, oboje chcieliśmy – odpowiedziała ożywiona. Jakieś dwa lata temu doszłam jednak do wniosku, że to nie ja, a On zaczął się ode mnie odsuwać – ...