Nigdy nie schodź ze szlaku (II) - Opowiadania Erotyczne

Nigdy nie schodź ze szlaku (II)

Poczułam jak strach ściska mnie za gardło. Uciekać, uciekać!

- Nie, nie, tak tylko sobie skracam drogę - wydusiłam.

- A dokąd?

- Na szlak.

- Jaki? - miałam ochotę się skulić pod tym gradem pytań. Moją niepewność potęgował też fakt, iż dalej nie mogłam dostrzec twarzy nieznajomego. Jedyne co zauważyłam to, że jest bardzo wysoki.

- Zielony. To ja może nie będę dłużej przeszkadzać... - próbowałam się powoli wycofać.

- Aha, czyli zapewne zdajesz sobie sprawę z tego, że idziesz dokładnie w odwrotnym kierunku? - stwierdził złośliwie, a mnie ogarnęła panika. Cały czas oddalałam się od szlaku!

- A schronisko...? - wydukałam słabo.

- Jak się sprężysz i nie pójdziesz w przeciwnym kierunku, to na wschód słońca powinnaś zdążyć - tym stwierdzeniem mnie dobił, miałam ochotę położyć się na ziemi i płakać. Chyba coś wyczuł, bo złagodniał - Mam namiot tu niedaleko, jak chcesz możesz pójść ze mną i przeczekać do rana.

- Yyyy, a to nie jest nielegalne?

- Co?

- Rozbicie namiotu w parku narodowym?

- Jest - odpowiedział dobitnie. Uświadomiłam sobie, że głupio pytam. Ekipa Kaśki też się czasami rozbijała na dziko.

- Wspinasz się? - zmieniłam temat.

- Wspinałem. Od dwóch dni jestem sam, więc nie mam asekuracji. Dobra, bardzo miło się z tobą gada, ale chciałbym wrócić do namiotu. Idziesz? - przez moment chciałam się zgodzić, ale potem rozsądek kazał mi odmówić. Nie wiem kim jest. Na dodatek przyznał, że jest sam.

- Wiesz co, chyba jednak jeszcze trochę ...

... pochodzę - mam wrażenie, że na moment go zatkało.

- Ok, uważałbym tylko na niedźwiedzie - stwierdził powolutku się ode mnie odwracając - No to cześć!

- Niedźwiedzie? - aż mnie zatkało.

- Niedźwiedzie, wilki rysie...

- A dziki??? - wydukałam słabo.

- Dziki...? - lekko się zająknął - A tak, bardzo się rozmnożyły ostatnio. Jest mnóstwo loch z młodymi.

Wiecie jak się fachowo nazywa lęk przed dzikami? Ja wiem. A wiecie skąd wiem? Bo go mam. Nie przyznaje się do tego głośno, bo to dość obciachowe, ale jest jak jest.

- A wiesz co, to pójdę z tobą - podeszłam do niego dziarsko - Daleko jest twój namiot?

***

- Chyba zgubiłaś drogę dziewczynko - Różowe Straszydło w końcu mnie zauważyło. Stanęła jak wryta i wydukała:

- Nie, nie, tak tylko sobie skracam drogę.

- A dokąd?

- Na szlak.

- Jaki? - dobijemy gówniarę gradem pytań. Niech ma za swoje.

- Zielony, to ja może nie będę dłużej przeszkadzać.

- Aha, czyli zapewne zdajesz sobie sprawę z tego, że idziesz dokładnie w odwrotnym kierunku? - stwierdziłem nie bez pewnej satysfakcji.

- A schronisko...? - aż ją lekko przytkało.

- Jak się sprężysz i nie pójdziesz w przeciwnym kierunku, to na wschód słońca powinnaś zdążyć - chyba przesadziłem, bo spojrzała na mnie jak zbity pies. Trochę wbrew sobie dodałem - Mam namiot tu niedaleko, jak chcesz możesz pójść ze mną i przeczekać do rana.

- Yyyy, a to nie jest nielegalne? - matko droga, o czym ta małolata myśli?

- Co? - aż bałem się usłyszeć ...