Kuzynka, moje panny i złote łany… - Opowiadania Erotyczne

Kuzynka, moje panny i złote łany…

... uśmiech wraz z rzędem białych ząbków, równocześnie jej oczy jeszcze bardziej zalśniły. – No wyskakuj z łóżka, bo naprawdę ominie cię śniadanie.

Kuzynka jednak tylko patrzyła na mnie, a ja na nią. Trwało to dobrą chwilę.

– No szybciutko. Wyskakuj, na co czekasz – pogoniłem ją.

– Ale ja nie mam nic na sobie – odpowiedziała.

– Przecież widzę, że masz koszulkę – zdziwiłem się.

– No tak, ale niżej nic nie mam – zmieszała się odrobinę.

– To co?

– No weź Oli, wstydzę się. – Tym razem rzeczywiście z wyraźnym wstydem w głosie to powiedziała, lekko odpychając mnie ręką, abym się ruszył. Podniosłem się z łóżka z myślą o opuszczeniu pokoju, gdy jej głos powstrzymał mnie. – Daj mi jeszcze raz takiego buziaka – zażądała.

Nachyliłem się i cmoknąłem Endżi w policzek.

– Dzięki – rzuciła krótko, zadowolona.

Zaraz potem wyszedłem z pokoju, zostawiając rozpromienioną dziewczynę samą.

Dziś od rana Słońce nie dopisywało. Było jakieś blade i coraz chowało się za jakąś chmurą. Mnie wystarczało, ale sądząc po niezadowolonej minie Endżi i jej uwagach na ten temat, z pewnością było go dla niej za mało. Mimo to po pewnym wahaniu doszła do wniosku, że bez dyskusji idziemy w zboże. Po drodze jednak zdołałem ją namówić na spacer po lesie, a potem ewentualnie zboże, jeśli Słońce nie schowa się całkiem.

Ruszyliśmy w stronę lasu. Wchodząc, objąłem kuzynkę wpół. Mruknęła zadowolona, by po paru sekundach spojrzawszy na mnie powiedzieć:

– Lubię, jak tak mnie obejmujesz, ...

... wtedy...

Spojrzałem na nią. Zdziwiłem się, bo w tym samym momencie Endżi spuściła oczy, nieznacznie się rumieniąc. Zaintrygowało mnie jej nietypowe zachowanie i czemu tak nagle urwała.

– Co wtedy?

– Nic – mruknęła.

– Jak to nic?

– Nie powiem – ponownie mruknęła.

– Dokończ, jak zaczęłaś.

– Oj weź Oli, przestań. I tak nie powiem – rzuciła zniecierpliwiona. – Opowiedz coś jeszcze. Tak fajnie opowiadasz – zmieniła temat.

Nie zamierzałem naciskać. Szliśmy leśną ścieżką wśród drzew i coś mi to przypomniało.

– Rozglądaj się uważnie – cicho, tajemniczym głosem odezwałem się, teatralnie rozglądając – może dojrzysz gdzieś między drzewami Kirę.

– Kirę? – zdziwiła się.

– Nie słyszałaś tej legendy o dziewczynie imieniem Kira?

– Nie. – Spojrzała na mnie tyleż zdziwiona, co zaintrygowana.

– Mogę ci opowiedzieć. Mnie opowiedział dziadek, gdy miałem dziesięć lat.

– No pewnie, mów!

– Opowiem ci ją tak, jak opowiadał mi kiedyś dziadek.

– Och! To muszę szybko szukać męża – zachichotała Endżi.

– Słuchaj dalej.

– Widzę, że wiesz, co to znaczy „wychędożyć” – zwróciłem się do kuzynki, gdyż zachichotała, w chwili, gdy w opowieści padło to słowo. – Ja wtedy nie wiedziałem. Zapytałem: „dziadku, a co to znaczy wychędożyć?”. Dziadek spojrzał na mnie tajemniczo, pyknął fajeczkę i powiedział z nadal tajemniczą miną: „będziesz starszy, to zrozumiesz”. Dziadku, zapytałem, a ty widziałeś tę Kirę? „Tak i to dwa razy” – odrzekł wtedy dziadek, zachowując cały ...