Kuzynka, moje panny i złote łany… - Opowiadania Erotyczne

Kuzynka, moje panny i złote łany…

... do czasu nieśmiało zerkała, więc powiedziałem:

– »Możesz patrzeć na mnie, ja nie gryzę«.

– »Dziękuję panie«. – Spojrzała śmielej.

– »I możesz mi mówić Oli«.

– »Dobrze, panie Oli«.

– »Wystarczy samo Oli«.

Spojrzała na mnie bardzo zdziwiona, po czym po chwili ze wstydem odpowiedziała:

– »Nie wiem, czy wypada, panie«.

– »Wypada, a nawet powinnaś« – powiedziałem zdecydowanym tonem.

– »Jak życzysz sobie panie... to znaczy« – zmieszała się znowu – »jak sobie życzysz Oli«. – Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

– »Widzisz? Teraz już lepiej«. – Posłałam jej uśmiech. – »Skąd tu się wzięłaś?« – Spróbowałem jeszcze raz coś z niej wyciągnąć.

– »Ja... ja nie wiem, jestem tu chyba od zawsze«.

Dziwnie mówiła, ale od razu, jak tylko się rozluźniła, spodobała mi się. Było w niej coś tajemniczego, a zarazem niezwykłego. Wydawała się nieśmiała, ale bardzo miła i taka... sympatyczna, ciepła... trudno mi nawet określić... i intrygująca, jakby skrywała jakąś tajemnicę, jakby pochodziła stąd, tutaj, z tej wsi, ale równocześnie jakby była nie z tego świata. Intrygująca i niesamowita przez swoje zachowanie. Ten ubiór, długa do kostek suknia w ciemnych barwach, zupełnie niepasujący do tego, jak ubierają się teraz dziewczyny, a równocześnie doskonale współgrający z jej charakterem i sposobem bycia. To było niezwykłe wrażenie, tak z nią spacerować i rozmawiać. Chociaż początkowo trudno się rozmawiało, przez tą jej nieśmiałość, a może niepewność... i to, że ...

... niczego o sobie nie pamiętała, tak mówiła. A może po prostu nie chciała powiedzieć. Umówiłem się z nią na następny dzień w tym lesie. Byłem ciekawy, czy się pojawi, wchodząc następnego dnia do lasu... – zmilkłem.

– I co? – szepnęła po dłuższej chwili, jakby bojąc się spłoszyć czegoś ulotnego, Endżi, będąca pod wrażeniem opowieści.

– Czekała już na mnie – odszepnąłem.

– »Cieszę się, że jesteś panie« – powiedziała, dygając na powitanie.

– Ja nie umiem dygać – zasmuciła się kuzynka.

– Powinnaś się nauczyć – rzuciłem z uśmiechem – może ci się to kiedyś przydać.

– Będę musiała – zapewniła Endżi z przekonaniem, potakując głową. – I co dalej? – ponagliła.

– »Oli, pamiętasz?« – przypomniałem Kirze.

– »Przepraszam«. – Zawstydziła się.

– Nie pamiętam już wszystkiego, o czym rozmawialiśmy, ale kilka rzeczy utkwiło mi w pamięci, bo zadawała czasami dziwne pytania.

– Co na przykład?

– Wiesz Endżi, że w pewnym momencie zapytała o te srebrne ptaki wysoko nie niebie, ciągnące za sobą długi biały warkocz?

– Samolot? – domyśliła się kuzynka.

– Aha, i co się stało z końmi, bo prawie ich nie widuje, i jak to się dzieje, że te warczące pojazdy tak szybko poruszają się po trakcie.

– Rzeczywiście dziwne... – zamyśliła się kuzynka.

– Trzeciego dnia w czasie takiej przechadzki złapałem ją za rękę. Zaczerwieniła się, niepewnie uśmiechając, ale się nie wyrwała. Tego dnia, gdy się rozstawaliśmy, delikatnie pocałowałem ją w usta.

– »Panie Oli, nie godzi się ...