Agnieszka - Opowiadania Erotyczne

Agnieszka

... usłyszałem głos Agnieszki.

Byłem naprawdę zawstydzony. Czułem, jak moje policzki płoną.

"Kurwa, co Ty sobie zaczynasz wyobrażać" - myślałem - "to chyba przez tą burzę..."

Po paru minutach mój oddech wrócił do normy. Popijałem kawę i obserwowałem przez okno nieustanny potok wody zalewający w dalszym ciągu cały świat. Myślałem o oczekujących na mnie studentach i kolegach, o moim promotorze, zapewne już niecierpliwiącym się dość mocno. Nienawidził spóźnień. Z drugiej strony - jeśli w górach padało tak samo mocno - miałem przynajmniej jakieś usprawiedliwienie.

Z zamyślenia wyrwał mnie widok talerza pełnego jedzenia, który nieoczekiwanie pojawił się przede mną. Pogrążony w myślach nie zauważyłem Agnieszki, która właśnie wyszła z kuchni i teraz stała koło mnie z uśmiechem.

- Dziękuję Ci bardzo - powiedziałem, czując nagle niesamowity przypływ głodu.

Przysunąłem talerz i wręcz rzuciłem się na mięso.

- Mogę się przyłączyć? - zapytała Agnieszka.

- Mmhhmmm... - mruknąłem potakująco z ustami pełnymi jedzenia.

Zwykle, jako dobrze wychowany człowiek, starałem się zachowywać przy stole. Tym razem jednak moje maniery przegrywały z głodem.

Agnieszka przyniosła sobie szklankę kawy i usiadła naprzeciwko mnie, patrząc jak jem.

Kotlet był rzeczywiści fantastycznie przyrządzony. A może mojemu głodnemu żołądkowi tak tylko się wydawało.... W każdym razie w ciągu kilku minut talerz był pusty.

- Rzeczywiście, byłeś cholernie głodny - powiedziała zaskoczona ...

... Agnieszka.

- Tak, byłem... Przepraszam... - odpowiedziałem trochę głupkowato - Ale ten schabowy był pyszny.... Naprawdę...

- No cóż, miło mi. Maria jest rzeczywiście dobrą kucharką.

- Rzeczywiście - uśmiechnąłem się do dziewczyny.

Ponownie spojrzałem w jej oczy i ujrzałem w nich coś... nieokreślonego. Coś, co spowodowało, że mrowienie w lędźwiach powróciło.

Pochyliłem się szybko nad resztką niedopitej, zimnej już kawy.

- Zatem... Albercie... Co cię sprowadza w te sudeckie ostępy? - bezpośrednie pytanie Agnieszki nieco mnie zaskoczyło.

Otarłem usta i popatrzyłem na dziewczynę.

- Jadę do obozu naukowego geologów w Masywie Ś. Przynajmniej jechałem, dopóki burza mnie nie zatrzymała...

- Do obozu naukowego... to wspaniale... Jesteś studentem?

- Nie, już nie. Od paru miesięcy. Właśnie zaczynam pracę na uczelni. Miałem być opiekunem jednej z grup studenckich - odparłem, sam zaskoczony własną otwartością.

- Proszę, proszę... Naukowiec... Wcale nie wyglądasz na mola książkowego....

- Dzięki, miło mi - mruknąłem - W rzeczywistości nie wszyscy naukowcy wyglądają tak, jak powszechnie się ich wyobraża.

- Jasne - uśmiechnęła się Agnieszka - chociażby ten.... Indiana Jones...

- A wiesz, że właśnie o nim w tej chwili pomyślałem... - chciałem powiedzieć coś więcej, ale urwałem zaskoczony nagłą zmianą na jej twarzy.

- Zawsze chciałam iść na studia - powiedziała Agnieszka, odwracając wzrok i spoglądając w okno.

Ujrzałem w jej oczach coś przeraźliwie ...