Kłamca (I) - Opowiadania Erotyczne

Kłamca (I)

... jej podbródek. Kobieta zbladła, kurczowo zaciskając dłonie.

Spokój. Tylko spokój.

– Czy mogłabym najpierw skorzystać z toalety? I przygotować jakieś kanapki? Jestem głodna.

– Ja również. Dobrze. Masz pół godziny.

Wygodnie rozsiadł się na sofie, patrząc jak Marianna znika w drzwiach łazienki. Nie marnowała tam czasu, załatwiła co trzeba i przeszła do kuchni. Pstryknęła włącznikiem czajnika. Wyjęła z lodówki kilka produktów. Z szuflady mały nożyk. Potem zacisnęła zęby i sięgnęła niżej, po gaz pieprzowy. Postawiła go obok innych artykułów. Wiedziała, że każdy jej ruch śledzą podejrzliwe, szare oczy. Ciekawe czy zorientował się, co zamierza?

Tymczasem mężczyzna w milczeniu kontemplował widok jaki się przed nim roztaczał. Kobieta była naprawdę piękna. Średniego wzrostu, o zgrabnych biodrach i nogach, które mógłby podziwiać godzinami. Do tego krótkie, obcięte na pazia jasne włosy, delikatna cera, zielonkawo niebieskie oczy w oprawie długich i ciemnych rzęs. I te usta… Duże, wyraziste, z lekko uniesionymi kącikami, jakby lada chwila miała się uśmiechnąć. Szkoda, że nie do niego.

Wykrzywił się z goryczą. Nie czas na bezsensowne zachwyty. Będzie miał takich na kopy, gdy tylko dotrze do celu. Jedną, dwie, dziesięć. Naraz lub osobno.

– Chcesz herbaty czy kawy? – przerwała panującą ciszę.

– Herbaty.

Ze spokojem zaczęła zastawiać stół. Zmrużył oczy. Niemożliwe, by tak dobrze nad sobą panowała? Celował w nią z broni, nie znała jego zamiarów, a zachowywała się ...

... jakby na kolację wpadł nieproszony gość.

Coś knuła. Ten spokój był zaledwie pozorny.

– Mówiłeś, że jesteś ranny?

– To draśnięcie.

– Zdezynfekuję i opatrzę.

– Wiesz, że nie podoba mi się twoja uprzejmość?

– To ty mierzysz do mnie z broni.

– Owszem – wstał i podszedł bliżej. Odruchowo cofnęła się, opierając o kuchenny blat. Jedna ręka powędrowała za plecy i zacisnęła się na niewielkim pojemniczku z gazem.

– Powiedziałeś, że jeśli będę grzeczna to puścisz mnie wolno. Więc jestem.

– Akurat – mruknął. Nie zdążył jednak dodać nic więcej, gdy kobieca dłoń wystrzeliła do przodu.

Nigdy wcześniej nie widziała, by ktoś mógł być tak szybki. Odtrącił jej ramię, jednocześnie wykonując unik.

Krzyknęła z bezsilnej złości. I spróbowała raz jeszcze. Ale pozbawiona przewagi zaskoczenia, nie miała żadnych szans.

Unieruchomił ją, przyciskając do gładkiej ściany lodówki. Dłonie przytrzymał nad głową. Nie przypuszczała, że w tak szczupłym mężczyźnie może drzemać tyle siły. Widziała w jego jasnych oczach gniew i co najbardziej zdumiewające, podziw.

– Sprytna dziewczynka z ciebie – pochwalił niechętnie.

Zanim zdążyła pomyśleć co robi, splunęła mu w twarz.

Potem zamarła.

Z pozornym spokojem otarł policzek wierzchem dłoni.

– Chcesz wojny? – spytał cicho.

Przerażona, zaprzeczyła ruchem głowy.

– To bierz te opatrunki i do roboty! – rozkazał, nieoczekiwanie ją puszczając.

Pojemniczek z gazem wsadził do kieszeni i pchnął znieruchomiałą kobietę w ...