Praca i koleżanki 4 - Opowiadania Erotyczne

Praca i koleżanki 4

... lekko kpiący głos, kiedy kolejny raz potknęła się i oparła o samochód.

Nacisnąłem przycisk na pilocie i otworzyłem drzwiczki.

Przez chwilę obserwowałem, jak mości się na fotelu, szukając najwygodniejszej pozycji.

-Proszę zapiąć pasy, zwróciłem jej uwagę, kiedy ciszę w samochodzie przerwał przenikliwy sygnał.

Patrzyłem, jak mocuje się z niesfornym pasem, usiłując go zapiąć.

Zatrzymałem samochód i pochyliłem w jej stronę.

-Pomogę!.

Miałem teraz tuż przed oczami jej piersi, odznaczające się pod obcisłą bawełnianą koszulką.

Chyba nie ubrała biustonosza, zobaczyłem jej sutki wyraźnie odznaczające się pod cienkim materiałem.

Markując siłowanie się z niesfornym pasem, przejechałem dłonią po lekko wypukłym brzuchu.

Poczułem, jak drgnęła.

Myślałem, że cofnie się, ale nie.

Wręcz przeciwnie przesunęła się bardziej na skraj siedzenia.

W końcu udało się, końcówka pasa wskoczyła w uchwyt.

Uruchomiłem silnik i powoli wyjechałem na drogę.

-Którędy? Spojrzałem na pasażerkę, kiedy wyjechaliśmy na główną.

-Spieszy ci się, zamiast udzielić wskazówki, zadała pytanie.

-Wiesz, mam ochotę napić się kawy, kontynuowała.

-Może znasz jakieś miejsce, gdzie można się zatrzymać?

-Znam, ale musiałabyś sama ją zaparzyć, uśmiechnąłem się, wyobrażając sobie finał picia tej kawy.

Mówiąc o kawie, miałem na myśli powrót do domku nad jeziorem.

Tam nikt by nam nie przeszkadzał w piciu kawy, uśmiechnąłem się, wyobrażając sobie picie kawy w jej ...

... towarzystwie.

Czułem, że kawa jest tylko pretekstem i dziewczynie chodzi coś innego po głowie.

Kiedy jeszcze uzmysłowiłem sobie, że w ten sposób zaliczyłbym całą żeńską część rodziny Gośki, kutas zesztywniał.

-Bardzo ci się spieszy? Spojrzałem na siedzącą obok Zuzę.

Przez chwilę milczała, jakby zastanawiała się nad odpowiedzią.

-Nie bardzo, dom pusty, mąż przyjedzie dopiero w piątek, dokończyła i spojrzała na mnie jakby ciekawa mojej reakcji.

Jej szczerość zaskoczyła mnie.

Nie spodziewałem się, z jej strony takiej postawy.

Żadnego krygowania się, udawania.

Dziewczyna wiedziała, czego chce i jasno dała mi to do zrozumienia.

-Ok! W takim razie jedziemy do mnie nad jezioro.

-Mam nadzieję, że Ci się spodoba, uśmiechnąłem się i na skrzyżowaniu skręciłem w drogę prowadzącą do domku.

-Tam byłeś dzisiaj z Gośką? W jej głosie była ciekawość i jeszcze coś innego.

-Tak! Potwierdziłem.

-Mam nadzieję, że ci się tam spodoba?

-Nie ma tam żadnych luksusów, ale za to dyskrecja gwarantowana.

Postarałem się, żeby zabrzmiało to dwuznacznie.

-Właśnie! Dyskrecja, poczułem, jak kładzie rękę na moim udzie i powoli przesuwa ją w stronę krocza.

-Mam nadzieję, że wiesz, co robisz? Zwolniłem i spojrzałem na Zuzannę.

-A jak myślisz? Uśmiechnęła się, ale cofnęła dłoń.

-Mam nadzieję, że nie będę tego żałowała, dodała.

Jej słowa zabrzmiały cokolwiek dwuznacznie.

Nie skomentowałem, zresztą nie było to konieczne.

Panująca w samochodzie, przesycona ...