Pan ognia (Sługa płomieni 5) - Opowiadania Erotyczne

Pan ognia (Sługa płomieni 5)

... małżeńskiego łoża. Nie będziesz nawet godna pozycji nałożnicy. Gdy już znudzę się pokazywaniem ci twego właściwego miejsca, oddam cię stajennym albo może niewolnikom z jakiejś kopalni. Niech też zaznają trochę uciechy!

- Nie ośmielisz się! Jesteś zbyt wielkim tchórzem!

- Dość tego gadania. Już czas!

Ujrzeli, jak łódź cesarzowej przepływa przed dziobami okrętów Chrysopolis. Wyprostowana bazylissa wymachiwała ramionami i zapewne wykrzykiwała jakieś rozkazy. Pierwsze z galer zaczęły skręcać. Za późno! Tkwiły już w spływającej plamie czarnej, tłustej cieczy. Powstało zamieszanie, nie sposób w jednej chwili zawrócić floty idącej do boju!

Demetriusz odepchnął dziewczynę i przybrał odpowiednią pozycję, układając strzałę oraz naciągając cięciwę. A jednak okazał się głupcem, lekceważąc Arię. Odrzuciła własny łuk i skoczyła. W ostatniej chwili wpiła się w ramię przeciwnika. Wypuszczony pocisk nie doleciał daleko. Upadł nieszkodliwie w wodę u stóp wieży. W miejscu, do którego nie dotarła jeszcze groźna plama. Wrogowie zwarli się w walce, dziewczyna górowała zręcznością i wyszkoleniem, Demetriusz siłą. Kiedyś musiał też zapewne odebrać jakąś wojenną zaprawę. Aria zamierzała teraz dobyć sztyletu. Nie uczyniła tego wcześniej, chciała bowiem przede wszystkim zniweczyć fatalny strzał, co zresztą w pełni jej się udało, ale opłaciła ten sukces utratą równowagi. Arystokrata zdążył uchwycić w nadgarstku dzierżącą nóż rękę. Teraz to mężczyzna uzyskał przewagę, raz i drugi uderzając ...

... zaciśniętą dłonią przeciwniczki o kamienne blanki. Nie wypuściła sztyletu, ale też nie była w stanie użyć tego oręża. Jeszcze chwila, a wysunie się ze zdrętwiałych palców. Na wodach zatoki wciąż trwało zamieszanie. Cesarskie okręty zawracały, napastnicy dostrzegli już tę ucieczkę i przyspieszali, ruszając w pościg.

On sam zerwał z ramion opończę, podarunek bazylissy. Wyciągnął rękę i wepchnął kraniec materii w garnek z żarem. Kosztowna, barwiona tkanina zajęła się ogniem. Podsycił płomienie, kręcąc ramieniem dla wzięcia zamachu. Zarzucił okrycie na plecy Demetriusza. Arystokrata, bardziej nawet zaskoczony, niż poważnie oparzony, wrzasnął z bólu i zwolnił uchwyt, w którym więził dłoń Arii. Dziewczyna wbiła ostrze prosto w pierś wroga, a potem raz po raz godziła nim w szyję, tors i brzuch byłego ambasadora. Czyniła to nadal nawet wtedy, gdy upadł już na kamienie. Dzięki temu więzień zyskał czas, aby sięgnąć po jedno z porzuconych łuczysk. Następnie zdołał przyciągnąć nim którąś ze specjalnie przygotowanych strzał. Pochylając się, przytknął opleciony pakułami czubek do żarzących się węgli.

- Ario! Uspokój się, Ario! On już nie żyje! Uwolnij mnie!

Spojrzał wzdłuż drzewca płonącej strzały. Cesarskie okręty zdążyły wykonać zwrot, nadal jednak pozostawały na obrzeżu plamy. W szczególności łódź patrolowa z samą bazylissą...

- Nie rób tego! - zawołała dziewczyna. - W ogóle nie wypuszczaj tego pocisku!

- Uwolnij mnie!

- Ale jak?

- Masz klucz! Dała ci go Damarena i w ...