Prowokując budowlańców. - Opowiadania Erotyczne

Prowokując budowlańców.

... siebie i ostro gestykulując. Właściwie, co dziwne mówił głównie Marcin, a Krystian tylko mu odpowiadał machając niedbale ręką.

- No chodźcie chłopcy, siadajcie.

Postawiłam prze nimi talerze, nałożyłam solidne porcje i zanim zabrali się do jedzenia wyjęłam obrośniętą szronem butelkę i nachylając się przy każdym tak by miał przed nosem tunel między piersiami, nalałam do kieliszków.

- No Panowie jedzcie, pijcie. Tylko macie się nie krępować.

Chłopaki chwycili swoje kieliszki i już podnieśli je do ust, gdy zorientowali się, że nie przyłączyłam się do nich.

- No co Pani szefowo? Nie napije się Pani z nami?

- Alkohol mi nie służy. Wybaczcie, będę pić sok dobrze?

- Jak Pani nie pije to my też nie – stwierdził z rezygnacją Krystian i odstawił kieliszek. To samo zrobił Marcin.

- Przestańcie, to że ja nie mogę nie oznacza, że wy też nie.

- Tak nie można, proszę to zrozumieć – cicho i nieśmiało powiedział Marcin.

- No dobrze, ale nie dużo. Tylko dla towarzystwa – skapitulowałam czując, że nie jest to dobry pomysł.

- Się rozumie szefowo – rozpromienił się Krystian i nalał mi do kieliszka tyle wódki, że trzymała się tylko dzięki napięciu powierzchniowemu.

- Wasze zdrowie – delikatnie uniosłam szkło, ale i tak odrobina kapnęła na obrus.

Alkohol palił i był obrzydliwy w smaku. Nie mam pojęcia jak komukolwiek może to smakować. Osobiście wolałam wino, a w ostateczności jakieś ciemne piwo. Po czwartym kieliszku skrępowanie opuściło moich gości. Już nie ...

... certolili się tak z krojeniem kotleta i jedli bardziej naturalnie. Nawet nie spostrzegłam, a musiałam iść po drugą butelkę. Wstając poczułam lekki zawrót głowy. Po chłopakach nic nie było widać, ale co miałam się z nimi równać. Ja ważyłam pięćdziesiąt kilogramów, oni osiemdziesiąt, choć Marcin pewnie bliżej setki.

- To będzie mój ostatni powiedziałam Krystianowi, który wziął na siebie role kelnera i w sobie tylko znanym tempie polewał nam do kieliszków.

- Jak to szefowo? Dopiero zaczęliśmy – zbulwersował się.

- Zrozumcie chłopcy, że na mnie alkohol działa o wiele bardziej niż na was. Już czuję się pijana. - Była to najprawdziwsza prawda, choć trzeba powiedzieć, że czułam się wyśmienicie.

- Nie może tak być. My też nie pijemy. Co nie Kolec?

- Oczywiście – potwierdził jego kompan.

- Zrozumcie chłopaki, już nie mogę. Nic więcej nie przełknę.

- Dobrze, zgoda, ale pod jednym warunkiem.

- Jakim?

- Musi Pani dostawać karniaki.

- Co takiego?

- No, za każdym razem, kiedy my będziemy pili, Pani coś robi jako karny zamiast picia.

- Co takiego – zapytałam ironicznie. Wyobraźnia podpowiadała mi, czego chcieliby sobie życzyć. Zdejmowanie ubrań, pocałunki, oral, seks. Wszystko mogło wpaść do ich głów, ale nie na wszystko musiałam się godzić.

- Ma pani na sobie bieliznę – zapytał Krystian bardzo bezpośrednio.

-Tak, a co to ma do rzeczy.

- Pierwszy karniak – powiedział chłopak podnosząc kieliszek do ust i pijąc – proszę zdjąć.

Popatrzyłam na ich ...