Rumpelsztyk - Opowiadania Erotyczne

Rumpelsztyk

... gdyż skrzat co i rusz odwracał się do niej plecami, zasłaniając kołowrotek. Jedyne, co widziała dokładnie, to strumienie trocin sypiące się na wszystkie strony.

— Wszystko stracone — pomyślała w końcu i zrezygnowana skuliła się w kącie.

Nim się spostrzegła, zasnęła.

Gdy obudziły ją pierwsze promienie słońca, w miejscu snopka siana ujrzała kopiec trocin i pyłu.

— Ale straszny sen! — pomyślała. — Zaraz się obudzę i koszmar minie.

Zamknęła oczy. Lewą ręką dotknęła prawego nadgarstka, tam, gdzie powinna być bransoletka, by sprawdzić, czy już jest odpowiednia pora by się obudzić. Na próżno. Bransoletki nie było.

— Za chwilę będzie tu książę — usłyszała ni to męski, ni to dziecięcy głos skrzata.

Natychmiast zerwała się na równe nogi. W mig naciągnęła sukienkę, by przypadkiem nie zgorszyć nikogo widokiem odsłoniętego ramienia lub nogi. A o to nietrudno, gdy w czasie snu coś się podwinie niezauważenie. Rozejrzała się po komnacie raz i drugi. Wreszcie dostrzegła skrzata. Leżał tuż obok niej, podpierając ręką głowę, z jednym okiem zamkniętym, drugim — szeroko otwartym — gapiąc się na jej kolana.

Dziewczyna kucnęła.

— Potrzebna ci jeszcze moja bransoletka? — spytała szeptem, widząc, że skrzat nie zamienił słomy w złoto, bez wiary jednak, że zwróci niezasłużenie pobraną opłatę.

— Nie — odpowiedział skrzat krótko.

— Oddasz mi ją?

— Nie oddam. Jest teraz moja. — Skrzat otworzył zamknięte dotąd oko.

— Proszę. Oddaj mi medalik.

— Nie oddam. Mam ...

... dla ciebie coś innego. — Skrzat uśmiechnął się jak Jezus do Weroniki na jednym z kościelnych obrazów. Podniósł głowę i wystawił mały palec z nawiniętą żółtą nitką. — Oto twoje złotko dla księcia.

— Jak to zrobiłeś? — spytała Margrett, nie wierząc własnym oczom.

— Tego nie mogę ci jeszcze zdradzić — odparł tajemniczo i oddał dziewczynie złotą nitkę uprzędzoną ze słomy.

Miał zimną rękę.

Książę zdumiał się bardzo, zobaczywszy szpulkę złotej przędzy. Myślał, że obetrze łzy z zapłakanej twarzy i niedługo potem odbierze od dziewczyny dowód wdzięczności za okazaną jej ojcu łaskę, a tu takie nici! Nie stracił jednak fasonu.

— Mało! Potrzebuję więcej twojej złotej przędzy — oznajmił młynareczce.

Natychmiast kazał służącemu przynieść więcej słomy.

Dzień upłynął na spacerach po zamkowym ogrodzie i rozmowach z przydzielonymi jej pokojówkami. Dziewczyny w podobnym wieku z trudem kryły zazdrość. Nieudolnie próbowały się dowiedzieć, dlaczego książę zaprosił ją na zamek, polecił umieścić w najlepszej komnacie, karmić najlepszymi potrawami i odziać w najlepszą suknię. Dlaczego zwykłą młynareczkę traktował wyjątkowo. Złotowłosa odpowiadała im niezmiennie wzruszeniem ramionami. Nie śmiała wyjawić prawdy o skrzacie. Bała się jeszcze bardziej niż poprzedniego wieczora.

I tym razem książę osobiście odprowadził ją na spoczynek.

— Do rana masz to zamienić w złoto! — rozkazał, zacierając ręce.

Jak tylko drzwi się zamknęły i ucichł odgłos ryglowania, Margrett kucnęła i ...